Odeon
Ai quem me dera
O meu chorinho há tanto tempo abandonado
E a melancolia que eu sentia
quando ouvia
ele fazer tanto chorado
Ai nem me lembro tanto, tanto
Todo encanto de um passado
Que era lindo, era triste, era bom
Igualzinho ao chorinho chamado Odeon
Terçando flauta e cavaquinho
Meu chorinho se desata
Tirando a canção do violão nesse bordão
Que me dá vida, que me mata
É só carinho, meu chorinho
Quando pega e chega assim, devagarzinho...
Meia luz, meia voz, meio tom
Meu chorinho chamado Odeon
Ah, vem depressa
Chorinho querido, vem
Mostra da graça que o choro sentido tem
Quanto tempo passou, quanta coisa mudou
Já ninguém chora mais por ninguém
Ah, quem diria que um dia, chorinho meu
Você viria com a graça que o amor lhe deu
Pra dizer não faz mal
Tanto faz, tanto fez
Eu voltei pra chorar por vocês
Chora bastante, meu chorinho
Teu chorinho de saudade
Diz ao bandolim pra não tocar tão lindo assim
Porque parece até maldade
Ai meu chorinho, eu só queria
Transformar em realidade a poesia
Ai que lindo, ai que triste, ai que bom
De um chorinho chamado Odeon
Chorinho antigo, chorinho amigo
Eu até hoje ainda persigo essa ilusão
Essa saudade que vai comigo
Que até parece aquela prece de sai só do coração
Se eu pudesse recordar e ser criança
Se eu pudesse renovar minha esperança
Se eu pudesse relembrar como se dança
Esse chorinho que hoje em dia ninguém sabe mais
Chora bastante, meu chorinho
Teu chorinho de saudade
Diz ao bandolim pra não tocar tão lindo assim
Porque parece até maldade
Ai meu chorinho, eu só queria
Transformar em realidade a poesia
Ai que lindo, ai que triste, ai que bom
De um chorinho chamado Odeon
Odeon
Ai, wie zou dat willen
Mijn huilliedje, zo lang verlaten
En de melancholie die ik voelde
Toen ik hoorde
Hoe het zo treurig klonk
Ai, ik herinner me niet zoveel, zoveel
De charme van een verleden
Dat mooi was, treurig was, goed was
Net als het huilliedje genaamd Odeon
Met fluit en cavaquinho
Laat mijn huilliedje zich gaan
Trek het nummer van de gitaar in deze akkoorden
Die me leven geeft, die me doodt
Het is alleen maar liefde, mijn huilliedje
Wanneer het zo langzaam komt...
Half licht, half stem, halve toon
Mijn huilliedje genaamd Odeon
Ah, kom snel
Lief huilliedje, kom
Toon de genade die het gevoelige huilen heeft
Hoeveel tijd is verstreken, hoeveel is er veranderd
Niemand huilt meer om iemand
Ah, wie had gedacht dat op een dag, mijn huillied
Je zou komen met de genade die de liefde je gaf
Om te zeggen, het maakt niet uit
Het maakt niet uit, het is gebeurd
Ik ben terug om om jullie te huilen
Huil veel, mijn huilliedje
Jouw huillied van gemis
Zeg tegen de mandoline dat hij niet zo mooi moet spelen
Want het lijkt wel wreed
Ai, mijn huilliedje, ik wou alleen maar
De poëzie in werkelijkheid omzetten
Ai, wat mooi, ai, wat treurig, ai, wat goed
Van een huilliedje genaamd Odeon
Oud huilliedje, vriend huilliedje
Ik achtervolg nog steeds deze illusie
Dit gemis dat met me meegaat
Dat lijkt op die gebed dat alleen uit het hart komt
Als ik maar kon herinneren en weer kind kon zijn
Als ik maar mijn hoop kon vernieuwen
Als ik maar kon herinneren hoe te dansen
Dit huilliedje dat tegenwoordig niemand meer kent
Huil veel, mijn huilliedje
Jouw huillied van gemis
Zeg tegen de mandoline dat hij niet zo mooi moet spelen
Want het lijkt wel wreed
Ai, mijn huilliedje, ik wou alleen maar
De poëzie in werkelijkheid omzetten
Ai, wat mooi, ai, wat treurig, ai, wat goed
Van een huilliedje genaamd Odeon