Bambino Nel Tempo
Mentre guardo il mare, il mio pensiero va
alla latitudine di un'altra età,
quando ci credevo nelle favole,
sempre con la testa fra le nuvole,
sogni e desideri diventavano realtà
dentro il libro della fantasia.
Era la stagione della vita in cui non c'è malinconia.
Ora in questo tempo d'inquietudine,
sento che non ci si può più illudere.
Nonostante tutto, resta un po' d'ingenuità,
dentro, la speranza ancora c'è,
come allora, voglio continuare sempre a chiedermi perché
e dipingo a modo mio il mondo intorno a me,
come un bambino nel tempo che non perde mai
la sua curiosità,
è l'istinto che mi fa volare via di qua.
Un bambino nel tempo non si arrende mai,
cerca la felicità,
Respirando l'aria di salsedine,
mi fa compagnia la solitudine.
Questo posto mi sembrava magico
nel ricordo di quand'ero piccolo.
Come allora, cerco una risposta che non c'è
e non so che differenza fa:
rimanere fermo ad aspettare oppure andare via di qua.
E dipingo a modo mio il mondo intorno a me.
Come un bambino nel tempo che non perde mai
la sua curiosità,
è l'istinto che mi fa cambiare la realtà.
Un bambino nel tempo non si arrende mai,
ma cerca la felicità
e per sempre invisibile e vera
questa parte di me resterà…
E dipingo a modo mio il mondo intorno a me,
un bambino nel tempo non si arrende mai,
ma cerca la felicità.
Kind in de Tijd
Terwijl ik naar de zee kijk, gaat mijn gedachte
naar de breedtegraad van een andere tijd,
wanneer ik geloofde in sprookjes,
altijd met mijn hoofd in de wolken,
dromen en verlangens werden werkelijkheid
in het boek van fantasie.
Het was het seizoen van het leven waarin er geen melancholie was.
Nu in deze tijd van onrust,
voel ik dat je je niet meer kunt illusies maken.
Ondanks alles blijft er een beetje naïviteit,
binnenin is de hoop er nog,
zoals toen, wil ik me altijd blijven afvragen waarom.
En ik schilder op mijn manier de wereld om me heen,
als een kind in de tijd dat nooit verliest
zijn nieuwsgierigheid,
dat is de instinct dat me laat wegvliegen van hier.
Een kind in de tijd geeft nooit op,
zoekt naar geluk.
Ademend de lucht van zout,
maakt de eenzaamheid me gezelschap.
Deze plek leek magisch
in de herinnering van toen ik klein was.
Zoals toen, zoek ik een antwoord dat er niet is
en ik weet niet wat het uitmaakt:
blijven staan en wachten of hier weggaan.
En ik schilder op mijn manier de wereld om me heen.
Als een kind in de tijd dat nooit verliest
zijn nieuwsgierigheid,
dat is de instinct dat me laat de realiteit veranderen.
Een kind in de tijd geeft nooit op,
maar zoekt naar geluk
en voor altijd onzichtbaar en waar
zal dit deel van mij blijven...
En ik schilder op mijn manier de wereld om me heen,
Een kind in de tijd geeft nooit op,
maar zoekt naar geluk.
Escrita por: Eros Ramazzotti