Skyline
Cityscape skeletons
Taking shape and growing skin
Layer and layer is peeled away
Exhausted
From the repetition of always needing to rebuild
Worn down faces in colorful barren places
City lights and skylines
Guiding home our wandering minds
Tucking us into tortoise shells
Suppressing the outside sounds of relentless consciousness
Where is contemplative terrain that sleeps with the setting sun?
This nocturnal apathy
Binging on shadow and smoke
It's endlessly coming undone
When the ground falls out who will take my hands?
When things fall apart, who will take my hand?
I never thought that I could withstand falling short when I'm a broken man
You never knew how much I meant it in love
Every night I'm beside you weeks away when you're sleeping alone
Did you ever know how much I meant it?
Millions of tiny pieces looking in on themselves
Reflected in the water
Unaware of each other
Every piece could find its place back in the puzzle
What was one is shattered into many and longs to be whole again
But nothing ever fits quite the same in the end
I never thought that I could withstand falling short when I'm a broken man
You never know how much I meant it in love
I never thought that I could withstand falling short when I'm a broken man
Every night I'm besides you weeks away when you're sleeping alone
Did you ever know how much I meant it?
When the ground falls out who will take my hand?
When things fall apart who will take my hand?
Lijnenspel
Stadsgezichten skeletten
Krijgen vorm en groeien huid
Laag na laag wordt afgepeld
Uitgeput
Van de herhaling van altijd opnieuw moeten opbouwen
Versleten gezichten in kleurrijke kale plekken
Stadslichten en lijnen van de skyline
Leiden onze zwervende gedachten naar huis
Trekken ons in schildpaddenhuizen
Onderdrukken de buitenwereld van onophoudelijke bewustzijn
Waar is het contemplatieve terrein dat slaapt met de ondergang van de zon?
Deze nachtelijke apathie
Zich te goed doen aan schaduw en rook
Het komt eindeloos uit elkaar
Wanneer de grond wegvalt, wie zal mijn handen nemen?
Wanneer dingen uit elkaar vallen, wie zal mijn hand nemen?
Ik had nooit gedacht dat ik het zou kunnen doorstaan om tekort te schieten als ik een gebroken man ben
Jij wist nooit hoeveel ik het meende in de liefde
Elke nacht ben ik naast je, weken weg als je alleen slaapt
Wist je ooit hoeveel ik het meende?
Miljoenen kleine stukjes kijken naar zichzelf
Gereflecteerd in het water
Onbewust van elkaar
Elk stuk zou zijn plek terug kunnen vinden in de puzzel
Wat één was, is in vele gebroken en verlangt weer heel te zijn
Maar niets past ooit helemaal hetzelfde aan het eind
Ik had nooit gedacht dat ik het zou kunnen doorstaan om tekort te schieten als ik een gebroken man ben
Jij weet nooit hoeveel ik het meende in de liefde
Ik had nooit gedacht dat ik het zou kunnen doorstaan om tekort te schieten als ik een gebroken man ben
Elke nacht ben ik naast je, weken weg als je alleen slaapt
Wist je ooit hoeveel ik het meende?
Wanneer de grond wegvalt, wie zal mijn hand nemen?
Wanneer dingen uit elkaar vallen, wie zal mijn hand nemen?