Quebrada
La incomodidad con lo propio
Las miserias que hay ahí
Te vuelven a invadir
Sos la estrella más brillante
Y sin embargo
Tu luz se vuelve punzante
Tiembla tu elegancia
En la fragilidad de la noche
Lo ves todo y no lo podés soportar
Un amor tan sucio y lleno de rencor
Traga sus lágrimas
Enterrándose en el más profundo dolor
Matando demonios de tres cabezas
Llegaste hasta aqui
Es inevitable que te sientas así
Tu lengua es veneno
Y esa es tu especialidad
Mordés la carne con voracidad
Y tu cuerpo duele al despertar
Quedó expuesta tu vulnerabilidad
Y ya no hay vuelta atrás
La muerte te seduce
Susurrándote una solución
Pero la cobardía nunca fue tu estilo
Vas a asumirlo todo
Y darte un buen castigo
Vas a cargar solita todo ese dolor
Pagás muy caro siempre el precio del amor
En la cabeza un nido de serpientes
Y como el karma el pasado siempre vuelve al presente
¿Y cómo borrar las imágenes de tu mente que te mienten?
Siempre te mienten
Que me mienten
Siempre me mienten
Lucero que atrapó
Mi alma hecha pedazos
En tu cielo quiero estar
Donde no existe el ocaso
Donde no se borre el rastro
De mi llanto en tus zapatos
Y que mis huellas de sal
Te guíen en el espacio
¿Y para qué? ¿qué es todo esto, amor?
Si solamente yo quería tu calor
Y en la cornisa lunar poder
Bailar con mis pies descalzos
Breuklijn
De ongemakkelijkheid met het eigen
De ellende die daar is
Keert weer terug
Jij bent de helderste ster
En toch
Wordt je licht scherp
Je elegantie trilt
In de kwetsbaarheid van de nacht
Je ziet alles en kunt het niet aan
Een liefde zo vuil en vol wrok
Slok je tranen door
Zich begravend in de diepste pijn
Demonen met drie koppen doden
Je bent hier gekomen
Het is onvermijdelijk dat je je zo voelt
Je tong is vergif
En dat is jouw specialiteit
Je bijt in het vlees met gretigheid
En je lichaam doet pijn bij het ontwaken
Je kwetsbaarheid is blootgelegd
En er is geen weg meer terug
De dood verleidt je
Flonkerend met een oplossing
Maar lafheid was nooit jouw stijl
Je gaat alles onder ogen zien
En jezelf een goede straf geven
Je gaat al die pijn alleen dragen
Je betaalt altijd een hoge prijs voor de liefde
In je hoofd een nest van slangen
En zoals karma komt het verleden altijd terug in het heden
En hoe de beelden uit je hoofd te wissen die je bedriegen?
Ze bedriegen je altijd
Dat ze me bedriegen
Ze bedriegen me altijd
Ster die mijn
Ziel in stukken heeft gevangen
In jouw hemel wil ik zijn
Waar de zonsondergang niet bestaat
Waar het spoor niet gewist wordt
Van mijn tranen in jouw schoenen
En dat mijn zoutsporen
Je leiden in de ruimte
En waarvoor? Wat is dit allemaal, liefde?
Als ik alleen maar jouw warmte wilde
En op de maankant kon
Dansen met mijn blote voeten