El Quarto Dels Trastos
Hi han colònies de polilles als vestidets de la nena,
hi han restaurants de carcoma per les vigues i entre els mobles,
i de tant en tant un raig de lluna,
es farta de dormir fora i entra dins la buhardilla.
I el mocador blanc de seda s'arrossega pel terra,
s'espolsa les pindules i mocades del cos,
ningú sona el seu plor, ningú moca els seus mocs
i el mocador es pregunta: Coneixeré l'amor?
Que he passat per la vida,
que he passat per la història...
Sense pena ni glòria.
I el silenci de l'espelma follant-se l'espelmatori,
l'armari del dormitori que algo en sap d'amor i d'odi,
i de tan en tan una oreneta entra per un forat del sostre,
pon un ou al niu i vola... Vola...
Una família d'orenetes n'ha emigrat de la buhardilla.
Una palangana de llauna està en un racó arraconada,
ja cap cul no se li acosta, cap sobaco s'hi perfuma,
cap peu cansat si hi remulla, palangana estàs parada.
És el progrés, serà el xampú, la mort del sabó en pastilla,
sobre d'ella la desgràcia, cau l'oblit dels que ara renten
en dutxes brillants i blanques.
Hi ha una ràdio en blanc i negre somiant ser tele en color,
també hi ha un quadre d'un bodegó,
el temps li ha podrit els fruites,
per cert, parlant de temps hi ha un vell rellotge,
sonarà l'última hora, serà tard o serà d'hora?
Sobre el bagul un retrato color sépia d'un sargento,
és l'avi de la família, soldat de cavalleria,
morí sent heroi de guerra però emmarcat dins d'aquest quadro,
recluit a aquesta foto, aquí captiu a mi em fas pena,
Com t'ho has fet per caure tan baix? Com únic record un retrato,
avi, tu també ets un trasto....
Hi ha una ardilla dissecada crucificada a una branca
i els crits d'una ratonera: "Vull sang, vull destrossar rates",
i de tant en tant un fil de vida,
la iaia de la família puja a fer-s´hi una visita.
Obre una calaixera i es posa un vestit de núvia i balla...
Vestida de núvia balla.... i una nina li té envidia.
De Kamer van Spullen
Er zijn mottenkolonies als jurkjes van het meisje,
er zijn restaurants van houtworm voor de balken en tussen de meubels,
en af en toe een straal maanlicht,
die moe is van buiten slapen en de zolder binnenkomt.
En de witte zijden zakdoek sleept over de grond,
schudt de pluisjes en snot van het lichaam af,
niemand hoort zijn gehuil, niemand snuit zijn neus
en de zakdoek vraagt zich af: Zal ik de liefde leren kennen?
Wat heb ik door het leven gegaan,
wat heb ik door de geschiedenis gegaan...
Zonder verdriet of glorie.
En de stilte van de kaars die zich in de kandelaar vergrijpt,
de kast van de slaapkamer die iets weet van liefde en haat,
en af en toe komt een zwaluw binnen via een gat in het plafond,
legt een ei in het nest en vliegt... Vliegt...
Een zwaluwenfamilie is geëmigreerd van de zolder.
Een metalen waskom staat in een hoek te verstoffen,
geen kont komt er meer dichtbij, geen oksel die zich parfumeert,
geen moe voet die erin dompelt, waskom, je staat stil.
Het is de vooruitgang, het zal de shampoo zijn, de dood van de zeep in blokvorm,
op jou valt het ongeluk, de vergetelheid van degenen die nu wassen
in glanzende en witte douches.
Er is een zwart-wit radio die droomt kleurentelevisie te zijn,
er is ook een schilderij van een stilleven,
de tijd heeft de vruchten verrot,
overigens, over de tijd, er is een oude klok,
die zal het laatste uur slaan, zal het laat zijn of vroeg?
Op de kist een sepia foto van een sergeant,
het is de opa van de familie, soldaat van de cavalerie,
stierf als oorlogheld maar ingekaderd in dit schilderij,
gesloten in deze foto, hier gevangen, je maakt me verdrietig,
Hoe heb je het voor elkaar gekregen om zo laag te vallen? Als enige herinnering een foto,
grootvader, jij bent ook een rommel....
Er is een opgezette eekhoorn gekruisigd aan een tak
en de schreeuwen van een muizenvallen: "Ik wil bloed, ik wil ratten verwoesten",
en af en toe een draad van leven,
de oma van de familie komt op bezoek.
Ze opent een lade en trekt een trouwjurk aan en danst...
Gekleed als een bruid danst ze.... en een pop is jaloers op haar.