Tragicomedia
Yo que vivo en la luna
Quiero darte mi granito de arena
Tú vives en una laguna
De la noche prisionera
De risas inoportunas
Llantos que valen la pena
Cárceles de amargura
Palabras que son cadenas
¿Por qué no cumples
Tu condena de noches en vela?
Que yo soy tu trena
Si tú eres mi novela
Yo soy tu tragicomedia
Me subes como la espuma
Yo bajo por tus caderas
Si me subes a la luna
Verás una luna llena
Y tus ojos me miraron
Y la luna se cayó del cielo
Y tus palabras me hablaron
Aunque últimamente no te entiendo
Pero me pongo tan malo
Cada vez que me roza tu pelo
Casi como un bicho raro
Una especie nueva de insecto
Que no, que no, que no
Por eso piensa que soy un sueño
Sueña que pienso
Mandame un beso
Llámame un día de estos
Estoy en el metro sin cobertura
Y en la parada de tu cintura
Y alégrame esta triste figura
Cuéntame un cuento, dame locura
Porque si no luego me lo invento
Pero me pongo tan malo
Cada vez que me roza tu pelo
Casi como un bicho raro
Una especie nueva de insecto
Que no, que no, que no
Y si tengo que morirme
Que me muera en primavera
Pa poder echar raices
Y vivir siempre a tu vera
Y si tienes que marcharte
Llévame en una maleta
Yo prometo no pesarte
Tu procura no perderla
Y tus ojos me miraron
Y tus palabras me hablaron
Pero me pongo tan malo
Casi como un bicho raro
Que no, que no
Por eso piensa que soy un sueño
Mándame un beso
Estoy en el metro
Y en la parada de tu cintura
Cuéntame
Porque si no luego
Tragicomedia
Ik die op de maan leef
Wil je mijn steentje bijdragen
Jij leeft in een lagune
Van de nacht gevangen
Van ongepaste lachjes
Huilen die de moeite waard zijn
Gevoelens van bitterheid
Woorden die ketens zijn
Waarom hou je je niet aan
Je straf van slapeloze nachten?
Want ik ben jouw gevangenis
Als jij mijn roman bent
Ik ben jouw tragicomedia
Je tilt me omhoog als schuim
Ik ga naar beneden over je heupen
Als je me naar de maan tilt
Zal je een volle maan zien
En je ogen keken naar me
En de maan viel uit de lucht
En je woorden spraken tot me
Ook al begrijp ik je de laatste tijd niet
Maar ik word zo ziek
Elke keer als je haar me raakt
Bijna als een vreemd beest
Een nieuwe soort insect
Die niet, die niet, die niet
Daarom denk dat ik een droom ben
Droom dat ik denk
Stuur me een kus
Bel me een van deze dagen
Ik ben in de metro zonder bereik
En bij de halte van je taille
En maak deze treurige figuur blij
Vertel me een verhaal, geef me gekte
Want als je dat niet doet, verzin ik het zelf
Maar ik word zo ziek
Elke keer als je haar me raakt
Bijna als een vreemd beest
Een nieuwe soort insect
Die niet, die niet, die niet
En als ik moet sterven
Laat me dan in de lente sterven
Zodat ik wortels kan schieten
En altijd aan jouw zijde kan leven
En als je moet vertrekken
Neem me mee in een koffer
Ik beloof je niet te wegen
Zorg ervoor dat je me niet verliest
En je ogen keken naar me
En je woorden spraken tot me
Maar ik word zo ziek
Bijna als een vreemd beest
Die niet, die niet
Daarom denk dat ik een droom ben
Stuur me een kus
Ik ben in de metro
En bij de halte van je taille
Vertel me
Want als je dat niet doet, dan...