Frozen Embrace
When autumn whispers its final goodbye
And silver clouds mourn in a weeping sky
A lone raven cries a song of despair
As a bitter chill drifts softly through the air
On ice-bound wings she draws ever near
A spectral force born of frozen fear
In her wake, even embers start to die
So hide away while the cold draws nigh
In the frozen embrace of midnight’s gloom
Your heart might shatter like shards of a tomb
Don’t you see the ruins of a world once bright?
Run now from her shadow, escape into the night
When twilight fades into a deep, dark blue
And echoes of daylight vanish from view
A phantom queen with eyes like glacial fire
Weaves a tale of loss and forbidden desire
Every whispered secret turns blood to ice
A haunting lullaby, a deadly price
On a path of frost where hope may stray
Keep moving fast, don’t let the dark hold sway
In the frozen embrace of midnight’s gloom
Your heart might shatter like shards of a tomb
Don’t you see the ruins of a world once bright?
Run now from her shadow, escape into the night
Every step on this frost-covered road
Bears the weight of a curse, a heavy load
Yet a spark of hope burns soft and still
A beacon of warmth beyond the icy chill
In the grip of night, where all seems lost
You must hold tight, no matter the cost
For beyond the ruins, a new day will rise
Break free from her hold before your spirit dies
As dawn peeks through winter’s hardened veil
And the Sun revives what the frost would pale
Remember the night that tried to steal your flame
Rise anew, reborn, beyond her cold domain
Bevroren Omhelzing
Wanneer de herfst zijn laatste vaarwel fluistert
En zilveren wolken rouwen in een huilende lucht
Een eenzame raaf zingt een lied van wanhoop
Terwijl een bittere kou zachtjes door de lucht waait
Op ijsgebonden vleugels komt ze steeds dichterbij
Een spookachtige kracht geboren uit bevroren angst
In haar kielzog beginnen zelfs de gloedjes te sterven
Dus verstop je terwijl de kou nadert
In de bevroren omhelzing van middernachts duisternis
Kan je hart shatteren als scherven van een graf
Zie je de ruïnes van een wereld die ooit helder was?
Ren nu weg van haar schaduw, ontsnap in de nacht
Wanneer de schemering vervaagt in een diep, donkerblauw
En echo's van daglicht uit het zicht verdwijnen
Een spookkoningin met ogen als gletsjer-vuur
Weeft een verhaal van verlies en verboden verlangen
Elk gefluisterd geheim verandert bloed in ijs
Een spookachtige wiegelied, een dodelijke prijs
Op een pad van vorst waar hoop kan dwalen
Blijf snel bewegen, laat de duisternis niet de overhand krijgen
In de bevroren omhelzing van middernachts duisternis
Kan je hart shatteren als scherven van een graf
Zie je de ruïnes van een wereld die ooit helder was?
Ren nu weg van haar schaduw, ontsnap in de nacht
Elke stap op deze met vorst bedekte weg
Draagt het gewicht van een vloek, een zware last
Toch brandt een sprankje hoop zacht en stil
Een baken van warmte voorbij de ijzige kou
In de greep van de nacht, waar alles verloren lijkt
Moet je stevig vasthouden, ongeacht de prijs
Want voorbij de ruïnes zal een nieuwe dag rijzen
Breek vrij van haar greep voordat je geest sterft
Als de dageraad door de verharde sluier van de winter piept
En de zon herleeft wat de vorst zou verbleken
Vergeet de nacht die probeerde je vlam te stelen
Sta opnieuw op, herboren, voorbij haar koude rijk