Oh Mar Eterno
Oh mar eterno sem fundo sem fim
Oh mar das túrbidas vagas oh! Mar
De ti e das bocas do mundo a mim
Só me vem dores e pragas, oh mar
Que mal te fiz oh mar, oh mar
Que ao ver-me pões-te a arfar, a arfar
Quebrando as ondas tuas
De encontro às rochas nuas
Suspende a zanga um momento e escuta
A voz do meu sofrimento na luta
Que o amor ascende em meu peito desfeito
De tanto amar e penar, oh mar
Que até parece oh mar, oh mar
Um coração a arfar, a arfar
Em ondas pelas fráguas
Quebrando as suas mágoas
Dá-me notícias do meu amor
Que um dia os ventos do céu, oh dor
Os seus abraços furiosos, levaram
Os seus sorrisos invejosos roubaram
Não mais voltou ao lar, ao lar
Não mais o vi, oh mar
Mar fria sepultura
Desta minha alma escura
Roubaste-me a luz querida do amor
E me deixaste sem vida no horror
Oh alma da tempestade amansa
Não me leves a saudade e a esperança
Que esta saudade é quem, é quem
Me ampara tão fiel, fiel
É como a doce mãe
Suavíssima e cruel
Nas mágoas desta aflição que agita
Meu infeliz coração, bendita!
Bendita seja a esperança que ainda
Lá me promete a bonança tão linda
Oh Eeuwige Zee
Oh eeuwige zee, zonder bodem, zonder einde
Oh zee van woelige golven, oh! Zee
Van jou en de monden van de wereld naar mij
Komt alleen maar pijn en plagen, oh zee
Wat heb ik je aangedaan, oh zee, oh zee
Dat je me ziet en begint te zuchten, te zuchten
De golven breken
Tegen de blote rotsen
Stil je woede een moment en luister
Naar de stem van mijn lijden in de strijd
Want de liefde stijgt in mijn gebroken hart
Van zoveel liefhebben en lijden, oh zee
Het lijkt wel, oh zee, oh zee
Een hart dat zucht, dat zucht
In golven door de kloven
Die zijn wonden breken
Geef me nieuws van mijn liefde
Die op een dag de winden van de hemel, oh pijn
Haar woeste omhelzingen meenamen
Haar jaloerse glimlachen stalen
Ze is nooit meer thuisgekomen, thuisgekomen
Ik heb haar nooit meer gezien, oh zee
Koude zee, graf
Van deze donkere ziel
Je hebt me het geliefde licht van de liefde afgenomen
En me zonder leven achtergelaten in de horror
Oh ziel van de storm, kalmeer
Neem me niet de heimwee en de hoop
Want deze heimwee is wie, is wie
Me zo trouw steunt, trouw
Het is als de lieve moeder
Zacht en wreed
In de wonden van deze onrust die woelt
Mijn ongelukkige hart, gezegend!
Gezegend zij de hoop die nog
Daar me de prachtige rust belooft