El Plebeyo
La noche cubre, ya, con su negro crespón
De la ciudad, las calles, que cruza la gente
Con pausada acción
La luz, artificial, con débil proyección
Propicia la penumbra que esconde en sus sombras
Venganza y traición
Después de laborar, vuelve a su humilde hogar
Luis enrique, el plebeyo, el hijo del pueblo
El hombre que supo amar
Y que sufriendo esta, esa infamante ley
De amar a una aristócrata
Siendo un plebeyo él
Trémulo de emoción
Dice así, en su canción
El amor, siendo humano
Tiene algo de divino
Amar no es un delito
Porque hasta Dios amó
Y si el cariño es puro
Y el deseo es sincero
Por qué robarme quieren
La fe del corazón
Mi sangre, aunque plebeya
También tiñe de rojo
El alma en que se anida
Mi incomparable amor
Ella es de noble cuna
Y yo humilde plebeyo
No es distinta la sangre
Ni es otro el corazón
Señor, por qué los seres
No son de igual valor
De Plebey
De nacht bedekt, ja, met zijn zwarte sluier
Van de stad, de straten, waar de mensen passeren
Met langzame actie
Het licht, kunstmatig, met zwakke projectie
Bevorderd de schemering die in zijn schaduwen verbergt
Wraak en verraad
Na het werken, terug naar zijn bescheiden huis
Luis Enrique, de plebejer, de zoon van het volk
De man die wist te beminnen
En die lijdt nu, onder die schandelijke wet
Van het houden van een aristocrate
Terwijl hij zelf een plebejer is
Trillend van emotie
Zegt hij zo, in zijn lied
De liefde, zijnde menselijk
Heeft iets goddelijks
Liefhebben is geen misdaad
Want zelfs God heeft bemind
En als de genegenheid puur is
En de wens oprecht is
Waarom willen ze me dan beroven
Van het geloof in mijn hart
Mijn bloed, hoewel plebejisch
Kleurt ook rood
De ziel waarin zich nestelt
Mijn onvergelijkbare liefde
Zij is van nobele afkomst
En ik een bescheiden plebejer
Het bloed is niet anders
En het hart is niet anders
Heer, waarom zijn de wezens
Niet van gelijke waarde