Anita Ven
Quisiera confesarte mi cariño
Quisiera que comprendas mi dolor
No sé cómo podré explicar
Mi afecto, mi pasión, mi amor
Mas temo el llegar a fracasar.
Tal vez será por falta de optimismo
Que me haga rehusar mi confesión;
No puedo soportarlo más,
Presiento que me aceptarás
Entonces por mi triunfo cantaré.
Feliz seré, y entre tus brazos me enterneceré
Y a los acordes de un modesto vals,
La dicha entera te la brindaré.
Anita ven, a acariciarme como anhelo yo,
Si tú comprendes bien la realidad,
No atormentes por piedad mi ser.
Feliz seré, y entre tus brazos me enterneceré
Y a los acordes de un modesto vals,
La dicha entera te la brindaré.
Anita ven, a acariciarme como anhelo yo,
Si tú comprendes bien la realidad,
No atormentes por piedad mi ser
Anita Kom
Ik wil je mijn liefde bekennen
Ik wil dat je mijn pijn begrijpt
Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen
Mijn genegenheid, mijn passie, mijn liefde
Maar ik vrees te falen.
Misschien is het gebrek aan optimisme
Dat me weerhoudt van mijn bekentenis;
Ik kan het niet langer verdragen,
Ik voel dat je me zult accepteren
Dan zal ik zingen van mijn overwinning.
Gelukkig zal ik zijn, en in jouw armen zal ik zwijmelen
En op de klanken van een bescheiden wals,
Zal ik je al mijn geluk geven.
Anita kom, om me te strelen zoals ik verlang,
Als je de werkelijkheid goed begrijpt,
Verkwel mijn ziel niet uit medelijden.
Gelukkig zal ik zijn, en in jouw armen zal ik zwijmelen
En op de klanken van een bescheiden wals,
Zal ik je al mijn geluk geven.
Anita kom, om me te strelen zoals ik verlang,
Als je de werkelijkheid goed begrijpt,
Verkwel mijn ziel niet uit medelijden.