Lost Horizons Of Wisdom
From the mist evolved the face as old as the soil itself
The emperor time yearning inwardly for the fallen realms
Deplore what once the pillars were of monuments now gone
To the skies i raise my summons of the cancelled ones
The ancient woods joined the choir of bemoaning shades
The oldest oak bent before the blood from earth's entrails
Scattered funeral stars as thousand shrines of fallen glory
Thirst of the herd has forced the noble souls into mourning
The elders exiled to sail the immerse seas
Towards the cold vast caverns of retirement
On bereaved hills the gleaming advance temples grew
Yet mouldering straightways as ours never did
A dissolution overture proceeds
Clear within hearing in the darkening halls
Hateful scent announces the final
Approaching of grim death's harvest
Frayed banners risen
Heralds of descension of the evening mist
The ancient forestland wells of wise lure
Once overwhelmed by the giant boulders
Emerge in the night's afterglow as a tide of might
Rebirth of heathen hammers
A precious guest for a lost wisdom
Honour, strength, the disturbing swords of compassion failure
Spirit, pride, the phantoms of shallow inferior infamy
Could the sea turn abounding in springs
For the rivers flowing towards their wells
Thus regain the empires bygone of long
Even unveil the horizon heretofore lost
Verloren Horizonten van Wijsheid
Uit de mist kwam het gezicht tevoorschijn, zo oud als de aarde zelf
De keizer tijd verlangt van binnen naar de gevallen rijken
Treur om wat ooit de pilaren waren van monumenten die nu verdwenen zijn
Naar de lucht hef ik mijn oproep van de geannuleerden
De oude bossen voegden zich bij het koor van klagende schaduwen
De oudste eik boog voor het bloed uit de ingewanden van de aarde
Verspreide begrafeniss sterren als duizend heiligdommen van gevallen glorie
De dorst van de kudde heeft de nobele zielen in rouw gedwongen
De ouderen verbannen om de uitgestrekte zeeën te bevaren
Naar de koude uitgestrekte grotten van pensioen
Op treurige heuvels groeide de glanzende tempels
Toch vergaan ze rechttoe rechtaan zoals de onze nooit deed
Een ontbindingsoverure gaat verder
Duidelijk hoorbaar in de verduisterende zalen
Haatdragende geur kondigt het einde aan
De nadering van de grimmige oogst van de dood
Versleten banieren zijn geheven
Heralds van de afdaling van de avondmist
Het oude bosland putten van wijze verleiding
Eens overweldigd door de reusachtige rotsblokken
Komen tevoorschijn in de gloed van de nacht als een vloed van kracht
Wedergeboorte van heidense hamers
Een kostbare gast voor een verloren wijsheid
Eer, kracht, de verontrustende zwaarden van medeleven falen
Geest, trots, de schimmen van oppervlakkige inferieure schande
Zou de zee overvloedig kunnen worden in bronnen
Voor de rivieren die naar hun putten stromen
Zo de ooit verloren rijken van lang geleden terugwinnen
Zelfs de horizon onthullen die tot nu toe verloren was