395px

Iedereen Zegt Het Tegen Me

Extremoduro

Todos Me Dicen

Me contó la mañana que estaba loco por ti,
que mi vida ya no me importaba;

Mediodía me tranquilizó y me dijo que ya te vería,
me sacó un poco de mi locura, me apegó un rato más a la vida.
todos me dicen.

La tarde no me dijo nada,
ni siquiera me miró a la cara.

La noche se marchó y susurrando me dijo:
(todos me dicen pero yo sigo sin estar a tu lado)
tranquilo, mañana te cegará el sol.
Todos me dicen"*

Pergeño una historia de amor solo por descerrajar
yo solito el corazón ¡chaval! es angustia existencial.
no se si atracar un banco o irme a desintoxicar,
¿para qué quiero el dinero? si todo me sienta mal.

Recuerdo un tiempo en que cazar:
no era malo era necesidad.
¡Niño saca ya la recortá!
que quedan muchos malos por matar.

Tú te crees que yo me invento
de qué color es el viento,
me lo encuentro por la calle
y siempre paro a hablar con él.
Y hace tiempo que no miento
y no pienso volverme atrás
si no puedo equivocarme: ponme riendas y un bozal.

Rutina empieza a molestar,
algún muro habrá que derribar.
Locura ya ha vuelto a por mí
yo la doy la mano y a morir, a morir.

Iedereen Zegt Het Tegen Me

De ochtend vertelde me dat ik gek op je was,
dat mijn leven me niets meer kon schelen;

De middag kalmeerde me en zei dat ik je snel zou zien,
het haalde me even uit mijn gekte, hield me nog wat aan het leven vast.
Iedereen zegt het tegen me.

De middag zei me niets,
keek me zelfs niet in mijn gezicht aan.

De nacht vertrok en fluisterend zei ze:
(iedereen zegt het, maar ik ben nog steeds niet aan je zijde)
rustig aan, morgen zal de zon je verblinden.
Iedereen zegt het tegen me.

Ik schrijf een liefdesverhaal alleen om te ontgrendelen
ik alleen het hart, jongen! het is existentiële angst.
weet niet of ik een bank moet overvallen of me moet laten detoxen,
waarom heb ik geld nodig? als alles me slecht doet.

Ik herinner me een tijd waarin jagen:
niet slecht was, maar een noodzaak.
Jongeman, haal die shotgun tevoorschijn!
er zijn nog veel slechten te doden.

Jij denkt dat ik het verzin
van welke kleur de wind is,
ik kom het tegen op straat
en praat altijd even met hem.
En het is al een tijd geleden dat ik heb gelogen
en ik denk niet terug te willen gaan
als ik me niet kan vergissen: geef me teugels en een muilkorf.

Routine begint te irriteren,
er moet een muur gesloopt worden.
De gekte is weer terug voor mij
ik geef haar mijn hand en ga dood, ga dood.

Escrita por: Roberto Iniesta