Malos Pensamientos
Las calles desbordadas de soledad
Musitan su canción de asfalto y humedad
La lluvia de gente cesó a las doce
Y los escaparates, a oscuras consumen la noche
La calle, helada, no deja de gemir
Susurra, me grita, me aleja más de ti
Y a través del cristal de mis gafas no entiendo
¿Qué coños tienes dentro?
¿Y a quién agobias tú?
Mi cerebro es asfalto
Mi rostro, cemento
Suda mi piel y lubrifica
Mis malos pensamientos
Ya no puedo caminar
Ya no puedo caminar
Repto desde hace tiempo
Repto desde hace tiempo
¡Ya no puedo caminar!
¡Ya no puedo caminar!
Las palabras forman
Grilletes de brillante hielo
Suda mi piel y lubrifica
Mis malos pensamientos
Ya no puedo caminar
Ya no puedo caminar
Repto desde hace tiempo
Repto desde hace tiempo
¡Ya no puedo caminar!
Las banderas de mi casa son la ropa tendía
En mi casa las banderas son los pájaro' sin amo
Y una chica que e' ligera, salta del bu' a la acera
En mi casa las banderas son de todos los colores
Son el amor y la lluvia en noches de luna lunera
En mi casa las banderas están hechas de agua pura
Son los duendes del parque que registran la' basura'
Las banderas de mi casa son la ropa tendía
Te acompaño un rato, amigo mío en tu camino (¡Ya no puedo caminar!)
En este cruce te dejo y me voy campo a través (¡Ya no puedo caminar!)
Por tus tierras; (Repto desde hace tiempo) unas fértiles, otras mal regadas
¡Ya no puedo caminar!
¡Ya no puedo caminar!
Slechte Gedachten
De straten overvol van eenzaamheid
Flonkerend hun lied van asfalt en vochtigheid
De regen van mensen stopte om twaalf uur
En de etalages, in het donker, verbruiken de nacht
De straat, ijskoud, blijft maar kermen
Flonkerend, schreeuwt het, verwijdert me verder van jou
En door het glas van mijn bril begrijp ik niet
Wat de fuck heb je binnenin?
En wie maak jij het moeilijk?
Mijn brein is asfalt
Mijn gezicht, beton
Mijn huid zweet en smeert
Mijn slechte gedachten
Ik kan niet meer lopen
Ik kan niet meer lopen
Ik kruip al een tijd
Ik kruip al een tijd
Ik kan niet meer lopen!
Ik kan niet meer lopen!
De woorden vormen
Ketens van glanzend ijs
Mijn huid zweet en smeert
Mijn slechte gedachten
Ik kan niet meer lopen
Ik kan niet meer lopen
Ik kruip al een tijd
Ik kruip al een tijd
Ik kan niet meer lopen!
De vlaggen van mijn huis zijn de was die hangt
In mijn huis zijn de vlaggen de vogels zonder baas
En een meisje dat lichtvoetig is, springt van de bus naar de stoep
In mijn huis zijn de vlaggen van alle kleuren
Zijn de liefde en de regen op nachten van volle maan
In mijn huis zijn de vlaggen gemaakt van puur water
Zijn de kabouters in het park die het afval doorzoeken
De vlaggen van mijn huis zijn de was die hangt
Ik loop een stukje met je mee, mijn vriend op jouw pad (Ik kan niet meer lopen!)
Bij dit kruispunt laat ik je achter en ga ik het veld in (Ik kan niet meer lopen!)
Door jouw land; (Ik kruip al een tijd) de een vruchtbaar, de ander slecht bewaterd
Ik kan niet meer lopen!
Ik kan niet meer lopen!