La Ballata Dell'amore Cieco
Un uomo onesto, un uomo probo
Tralalalalla tralallaleru
S'innamorò perdutamente
D'una che non lo amava niente
Gli disse portami domani
Tralalalalla tralallaleru
Gli disse portami domani
Il cuore di tua madre per I miei cani
Lui dalla madre andò e l'uccise
Tralalalalla tralallaleru
Dal petto il cuore le strappò
E dal suo amore ritornò
Non era il cuore, non era il cuore
Tralalalalla tralallaleru
Non le bastava quell'orrore
Voleva un'altra prova del suo cieco amore
Gli disse amor se mi vuoi bene
Tralalalalla tralallaleru
Gli disse amor se mi vuoi bene
Tagliati dei polsi le quattro vene
Le vene ai polsi lui si tagliò
Tralalalalla tralallaleru
E come il sangue ne sgorgò
Correndo come un pazzo da lei tornò
Gli disse lei ridendo forte
Tralalalalla tralallaleru
Gli disse lei ridendo forte
L'ultima tua prova sarà la morte
E mentre il sangue lento usciva
E ormai cambiava il suo colore
La vanità fredda gioiva
Un uomo s'era ucciso per il suo amore
Fuori soffiava dolce il vento
Tralalalalla tralallaleru
Ma lei fu presa da sgomento
Quando lo vide morir contento
Morir contento e innamorato
Quando a lei niente era restato
Non il suo amore, non il suo bene
Ma solo il sangue secco delle sue vene
De Ballade van de Blinde Liefde
Een eerlijke man, een deugdzame man
Tralalalalla tralallaleru
Verliefd werd hij tot in de diepte
Op iemand die hem helemaal niet liefhad
Ze zei: breng me morgen
Tralalalalla tralallaleru
Ze zei: breng me morgen
Het hart van je moeder voor mijn honden
Hij ging naar zijn moeder en vermoordde haar
Tralalalalla tralallaleru
Uit haar borst rukte hij het hart
En keerde terug naar zijn liefde
Het was niet het hart, het was niet het hart
Tralalalalla tralallaleru
Dat gruwel was niet genoeg voor haar
Ze wilde een ander bewijs van zijn blinde liefde
Ze zei: liefje, als je om me geeft
Tralalalalla tralallaleru
Ze zei: liefje, als je om me geeft
Snijd de vier aderen van je polsen door
De aderen in zijn polsen sneed hij door
Tralalalalla tralallaleru
En toen het bloed eruit spoot
Keerde hij als een gek weer naar haar terug
Ze zei, lachend en hard
Tralalalalla tralallaleru
Ze zei, lachend en hard
Je laatste bewijs zal de dood zijn
En terwijl het bloed langzaam stroomde
En het al van kleur veranderde
Verheugde de koude vaniteit zich
Een man had zichzelf om haar liefde gedood
Buiten waaide de zachte wind
Tralalalalla tralallaleru
Maar zij werd overvallen door schrik
Toen ze hem gelukkig zag sterven
Gelukkig sterven en verliefd
Toen er voor haar niets meer over was
Niet zijn liefde, niet zijn goedheid
Maar alleen het droge bloed van zijn aderen