395px

Dolcenera

Fabrizio De André

Dolcenera

Amìala ch'â l'arìa amìa cum'â l'é cum'â l'é
Amiala cum'â l'aria ch'â l'è lê ch'â l'è lê
Amiala cum'â l'aria amìa amia cum'â l'è
Amiala ch'â l'arìa amia ch'â l'è lê ch'â l'è lê

Nera che porta via che porta via la via
Nera che non si vedeva da una vita intera così dolcenera nera
Nera che picchia forte che butta giù le porte

Nu l'è l'aegua ch'à fá baggiá
Imbaggiâ imbaggiâ

Nera di malasorte che ammazza e passa oltre
Nera come la sfortuna che si fa la tana dove non c'è luna luna
Nera di falde amare che passano le bare

Âtru da stramûâ
 nu n'á â nu n'á

Ma la moglie di anselmo non lo deve sapere
Ché è venuta per me
È arrivata da un'ora
E l'amore ha l'amore come solo argomento
E il tumulto del cielo ha sbagliato momento

Acqua che non si aspetta altro che benedetta
Acqua che porta male sale dalle scale sale senza sale sale
Acqua che spacca il monte che affonda terra e ponte

Nu l'è l'aaegua de 'na rammâ
'N calabà 'n calabà

Ma la moglie di anselmo sta sognando del mare
Quando ingorga gli anfratti si ritira e risale
E il lenzuolo si gonfia sul cavo dell'onda
E la lotta si fa scivolosa e profonda

Amiala cum'â l'aria amìa cum'â l'è cum'â l'è
Amiala cum'â l'aria amia ch'â l'è lê ch'â l'è lê

Acqua di spilli fitti dal cielo e dai soffitti
Acqua per fotografie per cercare I complici da maledire
Acqua che stringe I fianchi tonnara di passanti

Âtru da camallâ
 nu n'à â nu n'à

Oltre il muro dei vetri si risveglia la vita
Che si prende per mano
A battaglia finita
Come fa questo amore che dall'ansia di perdersi
Ha avuto in un giorno la certezza di aversi

Acqua che ha fatto sera che adesso si ritira
Bassa sfila tra la gente come un innocente che non c'entra niente
Fredda come un dolore dolcenera senza cuore

Atru de rebellâ
 nu n'à â nu n'à

E la moglie di anselmo sente l'acqua che scende
Dai vestiti incollati da ogni gelo di pelle
Nel suo tram scollegato da ogni distanza
Nel bel mezzo del tempo che adesso le avanza

Così fu quell'amore dal mancato finale
Così splendido e vero da potervi ingannare

Amìala ch'â l'arìa amìa cum'â l'é
Amiala cum'â l'aria ch'â l'è lê ch'â l'è lê
Amiala cum'â l'aria amìa amia cum'â l'è
Amiala ch'â l'arìa amia ch'â l'è lê ch'â l'è lê

Dolcenera

Amie sieh' die Luft, die sie ist, die sie ist
Amie, wie die Luft, die sie ist, die sie ist
Amie, wie die Luft, die sie ist, die sie ist
Amie, sieh' die Luft, die sie ist, die sie ist

Schwarz, die dich mitnimmt, die den Weg mitnimmt
Schwarz, die man seit einer Ewigkeit nicht mehr sah, so süß und schwarz
Schwarz, die stark zuschlägt, die Türen einreißt

Es ist nicht das Wasser, das fließen soll
Fließen, fließen

Schwarz des Unglücks, das tötet und weiterzieht
Schwarz wie das Pech, das sich dort versteckt, wo kein Mond ist, kein Mond
Schwarz von bitteren Falten, die die Särge tragen

Anderes, um zu strömen
Es gibt kein, es gibt kein

Doch die Frau von Anselmo darf es nicht wissen
Denn sie ist für mich gekommen
Sie ist vor einer Stunde angekommen
Und die Liebe hat die Liebe als einziges Thema
Und der Tumult des Himmels hat den falschen Moment erwischt

Wasser, das nichts anderes erwartet als gesegnet zu werden
Wasser, das Unglück bringt, steigt die Treppe hoch, ohne Salz, ohne Salz
Wasser, das den Berg zerbricht, das Erde und Brücke versenkt

Es ist nicht das Wasser einer Rammung
In einem Kalabresen, in einem Kalabresen

Doch die Frau von Anselmo träumt vom Meer
Wenn sie die Winkel verstopft, zieht sie sich zurück und steigt wieder auf
Und das Laken bläht sich auf im Bogen der Welle
Und der Kampf wird rutschig und tief

Amie, wie die Luft, die sie ist, die sie ist
Amie, wie die Luft, die sie ist, die sie ist

Wasser von dichten Stichen vom Himmel und von den Decken
Wasser für Fotografien, um die Komplizen zu suchen, die man verfluchen kann
Wasser, das die Hüften umschlingt, die Tonnara der Vorbeigehenden

Anderes, um zu tragen
Es gibt kein, es gibt kein

Jenseits der Wand aus Glas erwacht das Leben
Das sich an die Hand nimmt
Nach dem Kampf
Wie diese Liebe, die aus der Angst, sich zu verlieren
An einem Tag die Gewissheit hatte, sich zu haben

Wasser, das Abend gemacht hat, das sich jetzt zurückzieht
Niedrig zieht es zwischen den Menschen hindurch, wie ein Unschuldiger, der nichts damit zu tun hat
Kalt wie ein Schmerz, süß und schwarz ohne Herz

Anderes, um zu rebellieren
Es gibt kein, es gibt kein

Und die Frau von Anselmo spürt das Wasser, das fließt
Von den Kleidern, die an jedem Frost der Haut kleben
In ihrer Straßenbahn, die von jeder Distanz getrennt ist
Mitten in der Zeit, die ihr jetzt bleibt

So war diese Liebe ohne das fehlende Ende
So prächtig und wahr, dass sie dich täuschen kann

Amie, wie die Luft, die sie ist, die sie ist
Amie, wie die Luft, die sie ist, die sie ist
Amie, wie die Luft, die sie ist, die sie ist
Amie, sieh' die Luft, die sie ist, die sie ist.

Escrita por: Fabrizio De André / Ivano Fossati