Cantico Dei Drogati
Ho licenziato Dio gettato via un amore
per costruirmi il vuoto nell'anima e nel cuore
Le parole che dico non han più forma nè accento
si trasformano i suoni in un sordo lamento
Mentre fra gli altri nudi io striscio verso un fuoco
che illumina i fantasmi di questo osceno giuoco.
Come potrò
dire a mia madre che ho paura ?
Chi mi riparlerà di domani luminosi
dove i muti canteranno e taceranno i noiosi
Quando riascolterò il vento tra le foglie
sussurrare i silenzi che la sera raccoglie
Io che non vedo più che folletti di vetro
che mi spiano davanti che mi ridono dietro
Come potrò
dire a mia madre che ho paura ?
Perchè non hanno fatto delle grandi pattumiere
per i giorni già usati per queste ed altre sere ?
E chi, chi sarà mai il buttafuori del sole
chi lo spinge ogni giorno sulla scena alle prime ore ?
E soprattutto chi e perchè mi ha messo al mondo
dove vivo la mia morte con un anticipo tremendo ?
Come potrò
dire a mia madre che ho paura ?
Quando scadrà l'affitto di questo corpo idiota
allora avrò il mio premio come una buona nota
Mi citeran di monito a chi crede sia bello
giocherellare a palla con il proprio cervello
Cercando di lanciarlo oltre il confine stabilito
che qualcuno ha tracciato ai bordi dell'infinito
Come potrò
dire a mia made che ho paura ?
Tu che mi ascolti insegnami un alfabeto che sia
differente da quello della mia vigliaccheria.
Lofzang van de Verslaafden
Ik heb God ontslagen, een liefde weggegooid
om de leegte in mijn ziel en mijn hart te bouwen.
De woorden die ik spreek hebben geen vorm of accent meer,
ze veranderen in geluiden, een dof geklaag.
Terwijl ik tussen de andere naakten naar een vuur kruip
Dat de schaduwen van dit obscene spel verlicht.
Hoe kan ik
tegen mijn moeder zeggen dat ik bang ben?
Wie zal me weer vertellen over de stralende morgen
waar de stomme zullen zingen en de saaie zullen zwijgen?
Wanneer ik de wind weer hoor tussen de bladeren
fluisteren de stiltes die de avond verzamelt.
Ik die alleen nog maar glazen elfjes zie
Die me voor de voeten spioneren en achter me lachen.
Hoe kan ik
tegen mijn moeder zeggen dat ik bang ben?
Waarom hebben ze geen grote vuilnisbakken gemaakt
voor de dagen die al gebruikt zijn voor deze en andere avonden?
En wie, wie zal ooit de portier van de zon zijn,
wie duwt hem elke dag op het toneel in de vroege uren?
En vooral wie en waarom heeft me op de wereld gezet
waar ik mijn dood leef met een vreselijke anticipatie?
Hoe kan ik
tegen mijn moeder zeggen dat ik bang ben?
Wanneer loopt de huur van dit idiote lichaam af,
dan krijg ik mijn beloning zoals een goede beoordeling.
Ze zullen me als waarschuwing citeren voor wie denkt dat het mooi is
te spelen met de bal van zijn eigen brein.
Proberend het verder te gooien dan de vastgestelde grens
Die iemand heeft getrokken aan de randen van de oneindigheid.
Hoe kan ik
tegen mijn moeder zeggen dat ik bang ben?
Jij die naar me luistert, leer me een alfabet dat
verschilt van dat van mijn lafheid.
Escrita por: Enigm, Fabrizio Andre (De), Riccardo Mannerini