Dezembros (part. Zeca Baleiro)
Nunca mais a natureza da manhã
E a beleza no artifício da cidade
Num edifício sem janelas
Desenhei os olhos dela
Entre vestígios de bala
E a luz da televisão
Os meus olhos têm a fome do horizonte
Sua face é um espelho sem promessas
Por dezembros atravesso
Oceanos e desertos
Vendo a morte assim tão perto
Minha vida em suas mãos
O trem se vai na noite sem estrelas
E o dia vem, nem eu, nem trem, nem ela
Nunca mais a natureza, nunca mais
E a beleza no artifício da cidade
Num edifício sem janelas
Desenhei os olhos dela
Entre vestígios de bala
E a luz da televisão
Os meus olhos têm a fome do horizonte
Sua face é um espelho sem promessas
Por dezembros atravesso
Oceanos e desertos
Vendo a morte assim tão perto
Minha vida em suas mãos
O trem se vai na noite sem estrelas
E o dia vem, nem eu, nem trem, nem ela
Dezembros (met Zeca Baleiro)
Nooit meer de natuur van de ochtend
En de schoonheid in de kunstmatige stad
In een gebouw zonder ramen
Tekende ik haar ogen
Tussen sporen van kogels
En het licht van de televisie
Mijn ogen hebben de honger naar de horizon
Haar gezicht is een spiegel zonder beloftes
Door dezembros reis ik
Oceanen en woestijnen
Zie de dood zo dichtbij
Mijn leven in haar handen
De trein vertrekt in de nacht zonder sterren
En de dag komt, noch ik, noch trein, noch zij
Nooit meer de natuur, nooit meer
En de schoonheid in de kunstmatige stad
In een gebouw zonder ramen
Tekende ik haar ogen
Tussen sporen van kogels
En het licht van de televisie
Mijn ogen hebben de honger naar de horizon
Haar gezicht is een spiegel zonder beloftes
Door dezembros reis ik
Oceanen en woestijnen
Zie de dood zo dichtbij
Mijn leven in haar handen
De trein vertrekt in de nacht zonder sterren
En de dag komt, noch ik, noch trein, noch zij