Retorciendo Palabras
No, no pretendas tener la razon,no me vengas pidiendo perdon,
no me digas que ha sido un error que lo sientes.
En fin, de que sirve un futuro ideal, construido en terreno ilegal
un pasado que me hace dudar del presente.
Y yo, me defiendo atacandote asi, retorciendo palabras de amor,
intentando que quieran decir lo que yo no me atrevo.
Y yo, me sorprendo diciendo que si, retorciendo palabras de amor
intentando que hagan por mi lo que yo ya no puedo.
No, no te inventes un nuevo color, transparente como una traiccion
camuflaje para una ilusion de mi mente.
Por fin, los milenios son un decimal, un trocito de tiempo fugaz
algo efimero y bien poco mas sin ningun valor.
Y yo, me defiendo atacandote asi, retorciendo palabras de amor,
intentando que quieran decir lo que yo no me atrevo.
Y yo, me sorprendo diciendo que si, retorciendo palabras de amor
intentando que hagan por mi lo que yo ya no puedo.
Los milenios son un decimal una suma de cifras de tiempo sin mas,
voces nuevas presentes futuras pasadas que van retorciendo palabras de amor
construyendo edificios que no duraran, un diseño de algo fugaz,
arquitectos de frases que me hacen dudar y que intentan decirme que no se lo que quiero.
Y yo, me defiendo atacandote asi, retorciendo palabras de amor,
intentando que quieran decir lo que yo no me atrevo.
Y yo, me sorprendo diciendo que si, retorciendo palabras de amor
intentando que hagan por mi lo que yo ya no puedo.
Construyendo edificios que no duraran, un diseño de algo fugaz,
arquitectos de frases que me hacen dudar y que intentan decirme que no se lo que quiero.
Woorden Verdraaien
Nee, verwacht niet dat je gelijk hebt, kom niet bij me om sorry te vragen,
zeg niet dat het een fout was en dat je het jammer vindt.
Uiteindelijk, wat heeft een ideaal toekomstbeeld voor zin, gebouwd op illegaal terrein,
een verleden dat me laat twijfelen aan het heden.
En ik, ik verdedig me door jou zo aan te vallen, woorden van liefde verdraaiend,
proberend ze te laten zeggen wat ik niet durf.
En ik, ik verbaas mezelf door ja te zeggen, woorden van liefde verdraaiend,
proberend dat ze voor mij doen wat ik al niet meer kan.
Nee, verzin geen nieuwe kleur, transparant als een verraad,
camouflage voor een illusie in mijn hoofd.
Eindelijk, de millennia zijn een decimaal, een stukje vluchtige tijd,
iets meer dan iets efemeers zonder enige waarde.
En ik, ik verdedig me door jou zo aan te vallen, woorden van liefde verdraaiend,
proberend ze te laten zeggen wat ik niet durf.
En ik, ik verbaas mezelf door ja te zeggen, woorden van liefde verdraaiend,
proberend dat ze voor mij doen wat ik al niet meer kan.
De millennia zijn een decimaal, een optelsom van tijd zonder meer,
nieuwe stemmen, heden, toekomst, verleden die woorden van liefde verdraaien,
bouwend aan gebouwen die niet zullen blijven staan, een ontwerp van iets vluchtigs,
architecten van zinnen die me laten twijfelen en proberen te zeggen dat ik niet weet wat ik wil.
En ik, ik verdedig me door jou zo aan te vallen, woorden van liefde verdraaiend,
proberend ze te laten zeggen wat ik niet durf.
En ik, ik verbaas mezelf door ja te zeggen, woorden van liefde verdraaiend,
proberend dat ze voor mij doen wat ik al niet meer kan.
Bouwend aan gebouwen die niet zullen blijven staan, een ontwerp van iets vluchtigs,
architecten van zinnen die me laten twijfelen en proberen te zeggen dat ik niet weet wat ik wil.