Sarra' chi sa'
Primmasera!
'O sole a poco a poco
se n'è sciso.
Strignete 'mbracci'a me
cu ll'uocchie nchiuse,
facimmo zittu zittu, cu sti vase.
Sarrá chi sà,
sarrá 'sta luna chiena,
na mùsica luntana.
Sarrá chi sà,
forse sarrá stu mare
o 'a luce d''e llampare.
Sarrá, sarrá Pusilleco
ca mme fa suspirá:
"Te voglio bene".
'O cielo bello 'e Napule
ch'è fatto pe' cantá
mille canzone.
Sarrá chi sà,
forse sarrá stu core
ch'è troppo 'nnammurato.
Stasera, tutt''a vita,
suspìrame abbracciata:
"Ammore mio".
Chianu chianu,
se só' addurmute
tutt''e manduline.
More pe' ll'aria ll'urdema canzone.
Giá sponta ll'alba
e s'annasconne 'a luna.
Sarrá, sarrá Pusilleco
ca mme fa suspirá:
"Te voglio bene".
'O cielo bello 'e Napule
ch'è fatto pe' cantá
mille canzone.
Sarrá chi sà,
forse sarrá stu core
ch'è troppo 'nnammurato.
Stasera, tutt''a vita,
suspìrame abbracciata:
"Ammore mio".
Wie weet
Vroeg in de ochtend!
De zon, beetje bij beetje
is verdwenen.
Omarm me goed
met je gesloten ogen,
laten we stilletjes doen, met deze kussen.
Wie weet,
misschien is het deze volle maan,
een verre muziek.
Wie weet,
misschien is het deze zee
of het licht van de lantaarns.
Wie weet, wie weet Pusilleco
dat me laat zuchten:
"Ik hou van je".
De mooie lucht van Napels
is gemaakt om te zingen
honderdduizend liedjes.
Wie weet,
misschien is het dit hart
dat te verliefd is.
Vanavond, heel mijn leven,
laat me zuchten in je armen:
"Mijn liefde".
Langzaam, langzaam,
als ze in slaap zijn gevallen
alle mandolines.
De laatste song sterft in de lucht.
De dageraad breekt al aan
en de maan verbergt zich.
Wie weet, wie weet Pusilleco
dat me laat zuchten:
"Ik hou van je".
De mooie lucht van Napels
is gemaakt om te zingen
honderdduizend liedjes.
Wie weet,
misschien is het dit hart
dat te verliefd is.
Vanavond, heel mijn leven,
laat me zuchten in je armen:
"Mijn liefde".