Yo Pienso En Ti
Ella era extraña
Conversaba con el viento
Le tenía miedo al tiempo
Se peinaba en madrugada
Para recibir al Sol
Se sentaba en la ventana
Dibujaba en los cristales
Con sus manos una cárcel
Para atrapar el Sol
Y en su mirada
Detenía la alborada
Me decía soy un hada
Volaré hasta tu almohada
A pintarte el corazón
Me abrazaba y me pedía
Que soltara mis cometas
Y en su vientre vivirían
Porque sabría que yo
Pienso en ti, yo pienso en ti
Y en tu mirada
Yo pienso en ti, yo pienso en ti
Y en tus mañanas
Ella era extraña
Me escribía unos poemas
Que más bien eran teoremas
Que rompían los esquemas
De cualquier verso de amor
Y de pronto una mañana
Se trepó a su poesía
Y me dejó en caligrafía
Un papel diciendo
Yo pienso en ti, yo pienso en ti
Y en tu mirada
Yo pienso en ti yo pienso en ti
Y en tus mañanas
Yo pienso en ti, yo pienso en ti
Y en tu mirada
Yo pienso en ti yo pienso en ti
Y en tus mañanas
Ik Denk Aan Jou
Zij was vreemd
Praatte met de wind
Ze was bang voor de tijd
Ze kamde in de vroege ochtend
Om de zon te verwelkomen
Ze zat bij het raam
Tekende op de ruiten
Met haar handen een gevangenis
Om de zon te vangen
En in haar blik
Hield ze de dageraad tegen
Ze zei me dat ze een fee was
Ik zal naar je kussen vliegen
Om je hart te schilderen
Ze omhelsde me en vroeg
Of ik mijn vliegers los kon laten
En in haar buik zouden ze leven
Omdat ze wist dat ik
Aan jou denk, ik denk aan jou
En in jouw blik
Ik denk aan jou, ik denk aan jou
En in jouw ochtenden
Zij was vreemd
Ze schreef me wat gedichten
Die meer theorema's waren
Die de schema's doorbraken
Van elk liefdesvers
En plotseling op een ochtend
Klimde ze in haar poëzie
En liet me in kalligrafie
Een papier achter met de tekst
Ik denk aan jou, ik denk aan jou
En in jouw blik
Ik denk aan jou, ik denk aan jou
En in jouw ochtenden
Ik denk aan jou, ik denk aan jou
En in jouw blik
Ik denk aan jou, ik denk aan jou
En in jouw ochtenden