Heureux Celui Qui Meurt D'aimer
O mon jardin d'eau fraîche et d'ombre
Ma danse d'être mon c?ur sombre
Mon ciel des étoiles sans nombre
Ma barque au loin douce à ramer
Heureux celui qui devient sourd
Au chant s'il n'est de son amour
Aveugle au jour d'après son jour
Ses yeux sur toi seule fermés
Heureux celui qui meurt d'aimer
Heureux celui qui meurt d'aimer
D'aimer si fort ses lèvres closes
Qu'il n'ait besoin de nulle chose
Hormis le souvenir des roses
A jamais de toi parfumées
Celui qui meurt même à douleur
A qui sans toi le monde est leurre
Et n'en retient que tes couleurs
Il lui suffit qu'il t'ait nommée
Heureux celui qui meurt d'aimer
Heureux celui qui meurt d'aimer
Mon enfant dit-il ma chère âme
Le temps de te connaître ô femme
L'éternité n'est qu'une pâme
Au feu dont je suis consumé
Il a dit ô femme et qu'il taise
Le nom qui ressemble à la braise
A la bouche rouge à la fraise
A jamais dans ses dents formée
Heureux celui qui meurt d'aimer
Heureux celui qui meurt d'aimer
Il a dit ô femme et s'achève
Ainsi la vie, ainsi le rêve
Et soit sur la place de grève
Ou dans le lit accoutumé
Jeunes amants vous dont c'est l'âge
Entre la ronde et le voyage
Fou s'épargnant qui se croit sage
Criez à qui vous veut blâmer
Heureux celui qui meurt d'aimer
Heureux celui qui meurt d'aimer
Gelukkig is Hij Die Sterft van de Liefde
O mijn tuin van fris water en schaduw
Mijn dans van het zijn, mijn donkere hart
Mijn hemel vol sterren zonder aantal
Mijn bootje in de verte, zacht om te peddelen
Gelukkig is hij die doof wordt
Voor het lied als het niet van zijn liefde is
Blind voor de dag na zijn dag
Zijn ogen alleen op jou gesloten
Gelukkig is hij die sterft van de liefde
Gelukkig is hij die sterft van de liefde
Van zo intens zijn gesloten lippen
Dat hij niets anders nodig heeft
Behalve de herinnering aan de rozen
Voor altijd van jou geparfumeerd
Degene die zelfs aan pijn sterft
Voor wie de wereld zonder jou een illusie is
En alleen jouw kleuren onthoudt
Het is genoeg dat hij jou heeft genoemd
Gelukkig is hij die sterft van de liefde
Gelukkig is hij die sterft van de liefde
Mijn kind, zegt hij, mijn lieve ziel
De tijd om jou te leren kennen, oh vrouw
De eeuwigheid is slechts een zucht
In het vuur waarvan ik verbrand ben
Hij zei, oh vrouw, en laat het zwijgen
De naam die lijkt op de gloed
Op de rode mond als een aardbei
Voor altijd gevormd in zijn tanden
Gelukkig is hij die sterft van de liefde
Gelukkig is hij die sterft van de liefde
Hij zei, oh vrouw, en zo eindigt het
Zo het leven, zo de droom
En of het op het plein van de staking is
Of in het vertrouwde bed
Jonge geliefden, jullie van deze leeftijd
Tussen de dans en de reis
De gek die zich spaart, die zich wijs waant
Schreeuw naar wie jullie wil veroordelen
Gelukkig is hij die sterft van de liefde
Gelukkig is hij die sterft van de liefde