El monte de los aullidos
Me empieza a pesar lo que nunca olvido
Recuerdo aquel momento, en el monte de los aullidos
Conozco el final, de cada camino
Será mejor que no dejemos de andar, y llevaremos
La carga a la espalda y luego las manos a la cabeza
Las cosas que nunca digo, la punta de la lengua
La carga a la espalda y luego
Pero hoy que el cielo se olvidó el azul
Quizá me quiera recordar, que a mí siempre me faltas tú
Respirar, es tan difícil respirar
La forma exacta de vibrar por eso tengo que llevar
La carga a la espalda y luego las manos a la cabeza
Las cosas que nunca digo, la punta de la lengua
La carga a la espalda y luego
La carga a la espalda y luego las manos a la cabeza
Las cosas que nunca digo, la punta de la lengua
La carga a la espalda y luego las manos a la cabeza
Las cosas que nunca digo, la punta de la lengua
La punta de la lengua
La punta de la lengua
De heuvel van de gehuilen
Het begint me te wegen, wat ik nooit vergeet
Ik herinner me dat moment, op de heuvel van de gehuilen
Ik ken het einde, van elk pad
Het is beter dat we niet stoppen met lopen, en we zullen dragen
De last op de rug en dan de handen op het hoofd
De dingen die ik nooit zeg, de punt van de tong
De last op de rug en dan
Maar vandaag, nu de lucht het blauw is vergeten
Misschien wil het me herinneren, dat jij altijd ontbreekt
Ademen, het is zo moeilijk om te ademen
De exacte manier van trillen, daarom moet ik dragen
De last op de rug en dan de handen op het hoofd
De dingen die ik nooit zeg, de punt van de tong
De last op de rug en dan
De last op de rug en dan de handen op het hoofd
De dingen die ik nooit zeg, de punt van de tong
De last op de rug en dan de handen op het hoofd
De dingen die ik nooit zeg, de punt van de tong
De punt van de tong
De punt van de tong