La Casa Desaparecida
Madre ponme en la chaqueta las medallas
Los zapatos ya no me los puedo poner
Mis dos piernas se quedaron en malvinas
El mal vino no me deja reponer
De la nítida y oscura pesadilla
De valeria mazza besando al cordobés
Que murió estaqueado, solo, entre los cuervos desangrado
En resistencia, aquí en los dos de abriles brindamos por él
Argentinos, argentinos
Qué destino mi amigo, argentinos
Nadie sabe responder
Argentinos, argentinos
Caminando siempre al lado del camino
La ventaja de no pertenecer
Abrazada en la tribuna con cualquiera
Cuando boca está en mi boca, en mi boca de mujer
Entre el tetra hirviendo, el porro y las anfetas
Dale boca, dale boca, dale boca
Dale boca tenga fe
Que la guerra está perdida y de esto ya hace tiempo
Y esto todos lo sabemos, qué le vamos a hacer
Te regalo la bombacha transpirada
Si hoy ganamos la copa 4 a 3
Argentina, argentina
Qué pasó en la argentina
Es la casa desaparecida
Argentina, argentina
Bienvenidos a casa argentina,
A la desaparecida
Soy paragua de la villa 21
Yo te la mamo, yo te hago todo lo que vos querés
El sargento ibarra se me ha enamorado
Los domingos paga el whisky y el hotel
Y yo le robo la pistola cuando duerme
Y me voy a godoy cruz, a godoy cruz y santa fe
A cuidar de la ramona y de los pibes
Que te besan, te roban, te cuidan entre las vías del tren
Entre rosas y sarmiento, don segundo y martín fierro
La barbarie y los modales europeos
El país de los inventos, maradona,
Los misterios del lenguaje metafísico del gran resentimiento
Bienvenidos inmigrantes a este paraíso errante
Ya se sabe que el que no arriesga no gana
Y esa casa que dejaron escapando entre las balas
Era el caldo del cultivo a la nostalgia
En el reino del silencio cavernario de oropeles
Un concilio de miserias, de rodilla en los cuarteles
Y hubo una fiesta de todos, embriagada, delirante
No te metas, algo habrá hecho ese maleante
Yo volví con onganía y la cosa aún seguía
Aristócratas patricios y patricias de anchorena
Tan católicos mamones, protagonistas sin roles
Yento tras de un socialismo patriotero, indicalista
Preparados todos para aterrizar en pista
Ya vacíos los aviones
Transformados en camiones
De intereses, balas tristes
Y vecinas que no entienden
Qué ha pasado en este barrio
Tan tranquilo, tan callado
Y quien dió la orden de cambiar el mundo
De leer antena en la peluquería
A jamás volver a sentir alegría
Madres muy desesperadas cocinaban y planchaban
Hoy sus hijos son caníbales fantasmas
Los cadáveres se guardan o se esconden en el río
En palacios de memoria ensangrentada
Y tenemos pijas grandes, largas como mil facones
Y anacrónicas arengas, melancólicas uniones
La bandera enloquecida, maten a los maricones
Que los hombres van de putas para sentirse varones
Siempre el padre omnipresente de mirada contundente
Que escondía un seductor muy asexuado
Gracias papi por las flores, por las reivindicaciones
Vos sabés los hijos nunca te fallamos
Y si mami aún viviera, hoy sería jardinera
En el cementerio club de las pasiones
Yo que nunca anduve en nada, nunca me metí en política
Simplemente fuí un muchacho hedonista
Y chiquitos y chiquitas inocentes con un arma
Por el odio mas brutal descuartizados
El mas fuerte penaliza, pega duro, te hace trizas
Nada personal, naturaleza humana
Los poderes organizan cual será la repartija de los bienes de la época
Nadie se puede salvar, nadie se puede salvar
Sigo vivo, sigo atento, y observando con el tiempo
Esta extraña enfermedad inclasificada
Que te afecta muy deprisa, que te quita la sonrisa
Cuyo síntoma es que ya no importa nada
Argentino hasta la muerte,
La patilla de facundo
Recortada de la gente, de la caras
Y seguir comiendo mierda, cada día, cada noche
Y explicarle al mundo entero
Nuestra nada de la historia universal
De la argentina ensimismada
Que contiene enciclopedia de uno mismo
Y encender con la birome
Palabritas en el cielo,
En el campo las espinas
Y en el centro de mi pecho
Hay un bicho que camina
Hoy la casa de mi infancia ya no existe ni hace falta
Yo la llevo bien adentro en mis entrañas
Toda llena de colores y de desapariciones
Muy tempranas, muy profundas, muy amargas
Nada ha desaparecido
Ni la casa con 10 pinos
Ni mi amor, ni la zamba de mi esperanza
Es que el mundo es muy cretino
Pero puede ser divino, si yo quiero
Porque nada en este mundo me hace falta
Nada más que algunos trucos
Un conejo, una galera, un colchón, un tocadisco y una mesa
Y es posible que los hijos puedan cambiar lo que hicimos
Y la casa nunca más desaparezca
Argentinos, argentinos,
Qué destino mi amigo, argentinos
Nadie sabe responder
Argentinos, argentinos
Caminando siempre al lado del camino
La ventaja de no pertenecer
Argentina, argentina
Qué pasó en la argentina
Es la casa desaparecida
Argentina, argentina
Donde todo es mentira, argentina, la desaparecida
Bienvenidos a la casa de todos
A la casa desaparecida
Bienvendos a aparecer en este mundo
Argentina la desaparecida
Het Verdwenen Huis
Moeder, doe de medailles in mijn jas
De schoenen kan ik niet meer aan
Mijn twee benen bleven in de Malvinas
De slechte wijn laat me niet herstellen
Van de heldere en donkere nachtmerrie
Van Valeria Mazza die de Cordobés kust
Die doodging, alleen, tussen de kraaien, leeggebloed
In verzet, hier in de twee april dagen proosten we op hem
Argentijnen, Argentijnen
Wat een lot, mijn vriend, Argentijnen
Niemand weet het te zeggen
Argentijnen, Argentijnen
Altijd langs de kant van de weg
Het voordeel van niet te behoren
Omarmd op de tribune met wie dan ook
Wanneer Boca in mijn mond is, in mijn vrouwenmond
Tussen de kokende tetra, de joint en de amfetamines
Kom op Boca, kom op Boca, kom op Boca
Kom op Boca, heb geloof
Want de oorlog is verloren en dat is al een tijd geleden
En dat weet iedereen, wat kunnen we eraan doen
Ik geef je de doorweekte onderbroek
Als we vandaag de beker winnen met 4-3
Argentinië, Argentinië
Wat is er gebeurd in Argentinië
Het is het verdwenen huis
Argentinië, Argentinië
Welkom thuis in Argentinië,
In het verdwenen huis
Ik ben een paragua van Villa 21
Ik doe alles voor je, ik doe alles wat je wilt
Sergeant Ibarra is verliefd op me
Op zondag betaalt hij de whisky en het hotel
En ik steel zijn pistool als hij slaapt
En ik ga naar Godoy Cruz, naar Godoy Cruz en Santa Fe
Om voor Ramona en de kinderen te zorgen
Die je kussen, je beroven, je beschermen tussen de spoorrails
Tussen rozen en Sarmiento, Don Segundo en Martín Fierro
De barbarij en de Europese manieren
Het land van de uitvindingen, Maradona,
De mysteries van de metafysische taal van de grote wrok
Welkom immigranten in dit zwervende paradijs
Het is al bekend dat wie niet waagt, niet wint
En dat huis dat ze achterlieten, vluchtend tussen de kogels
Was de voedingsbodem voor de nostalgie
In het koninkrijk van de cavernieuze stilte van glans
Een concilie van ellende, op de knieën in de kazernes
En er was een feest voor iedereen, dronken, delirant
Bemoei je er niet mee, die crimineel heeft iets gedaan
Ik kwam terug met Onganía en de zaak ging nog steeds door
Aristocratische patriciërs en patriciën van Anchorena
Zo katholieke schijters, protagonisten zonder rollen
Yento achter een patriottisch socialisme, indicalisme
Iedereen klaar om op de landingsbaan te landen
De vliegtuigen zijn al leeg
Getransformeerd in vrachtwagens
Van belangen, treurige kogels
En buren die het niet begrijpen
Wat er met deze buurt is gebeurd
Zo rustig, zo stil
En wie gaf de opdracht om de wereld te veranderen
Om antenne te lezen in de kapperszaak
Om nooit meer vreugde te voelen
Moeders, heel wanhopig, kookten en strijkten
Vandaag zijn hun kinderen kannibalen, spoken
De lijken worden bewaard of verborgen in de rivier
In paleizen van bloedige herinnering
En we hebben grote piemels, lang als duizend messen
En anachronistische toespraken, melancholische unies
De gekke vlag, dood de homo's
Want mannen gaan naar hoeren om zich man te voelen
Altijd de alomtegenwoordige vader met een doordringende blik
Die een zeer aseksuele verleider verstopte
Dank je papa voor de bloemen, voor de herstellingen
Je weet dat de kinderen je nooit teleurstellen
En als mama nog leefde, zou ze vandaag tuinier zijn
In de begraafplaats club van de passies
Ik die nooit ergens bij betrokken was, nooit in de politiek
Was gewoon een hedonistische jongen
En kleine onschuldige jongens en meisjes met een wapen
Verdeeld door de meest brute haat
De sterkste straft, slaat hard, maakt je kapot
Niets persoonlijks, menselijke natuur
De machten organiseren hoe de verdeling van de goederen van deze tijd zal zijn
Niemand kan zich redden, niemand kan zich redden
Ik leef nog, ik blijf opletten, en observeer met de tijd
Deze vreemde, niet-geclassificeerde ziekte
Die je snel aanvalt, die je de glimlach ontneemt
Wiens symptoom is dat niets meer belangrijk is
Argentijn tot de dood,
De snor van Facundo
Afgeknipt van de mensen, van de gezichten
En blijven elke dag, elke nacht shit eten
En de hele wereld uitleggen
Onze niets van de wereldgeschiedenis
Van het egocentrische Argentinië
Dat een encyclopedie van zichzelf bevat
En aansteken met de balpen
Woorden in de lucht,
In het veld de doornen
En in het midden van mijn borst
Is er een beest dat loopt
Vandaag bestaat het huis van mijn kindertijd niet meer en is het niet nodig
Ik draag het diep van binnen in mijn ingewanden
Vol kleuren en verdwijningen
Zeer vroeg, zeer diep, zeer bitter
Niets is verdwenen
Noch het huis met 10 dennen
Noch mijn liefde, noch de zamba van mijn hoop
Het is dat de wereld heel dom is
Maar het kan goddelijk zijn, als ik dat wil
Want niets in deze wereld is nodig voor mij
Niets meer dan een paar trucs
Een konijn, een hoed, een matras, een platenspeler en een tafel
En het is mogelijk dat de kinderen kunnen veranderen wat wij deden
En dat het huis nooit meer verdwijnt
Argentijnen, Argentijnen,
Wat een lot, mijn vriend, Argentijnen
Niemand weet het te zeggen
Argentijnen, Argentijnen
Altijd langs de kant van de weg
Het voordeel van niet te behoren
Argentinië, Argentinië
Wat is er gebeurd in Argentinië
Het is het verdwenen huis
Argentinië, Argentinië
Waar alles een leugen is, Argentinië, het verdwenen huis
Welkom in het huis van iedereen
In het verdwenen huis
Welkom om te verschijnen in deze wereld
Argentinië, het verdwenen huis