Polaroid De Locura Ordinária
Bajó por el callejón
En donde estaba él
Después vomitó ese ron
Manchando la pared
El Sol le caía bien
Entrando en la avenida
Su vida no era más su vida
Pero eso estaba ok
La veo cruzar
Cruzando un bosque
La veo alejándose de mí
Sus tetas y sus dos hermanas
Tomaban un café
Me acuerdo de la mañana
Que me mostró su piel
Estábamos en un bar
Y se cortó la cara
Vibraba como en un nirvana
Luego se echó a correr
La veo cruzar
Cruzando un bosque
La veo alejándose de mí
Pasábamos todo el día
Tirados en la cama
El tiempo maldita daga
Lamiéndonos los pies
Brillaba
Era una perla
Y nunca hacía nada
Después dijo que me amaba
Y se hundió la gillette
Sangró, sangró, sangró
Y se reía como loca
No he visto luz
Ni fuerza viva
Tan poderosa
De todas ellas
Ella fue mi frase más hermosa
Todo su cuerpo con espinas
Y a mí me siguen las moscas
(Esto está bien)
Polaroid van de Gewone Dwaasheid
Hij kwam naar beneden in de steeg
Waar hij was
Toen kotste hij die rum
Vuilde de muur
De zon stond hem goed
Stralend op de boulevard
Zijn leven was niet meer zijn leven
Maar dat was oké
Ik zie haar oversteken
Door een bos
Ik zie haar van me weggaan
Haar borsten en haar twee zussen
Drinken een koffie
Ik herinner me de ochtend
Dat ze me haar huid liet zien
We waren in een bar
En ze sneed in haar gezicht
Ze trilde als in een nirvana
Toen begon ze te rennen
Ik zie haar oversteken
Door een bos
Ik zie haar van me weggaan
We lagen de hele dag
In bed te chillen
De tijd, verdomde dolk
Likte aan onze voeten
Ze straalde
Was een parel
En deed nooit iets
Toen zei ze dat ze van me hield
En de gillette zonk weg
Ze bloedde, bloedde, bloedde
En lachte als een gek
Ik heb geen licht gezien
Of levenskracht
Zo krachtig
Van al die vrouwen
Was zij mijn mooiste zin
Haar hele lichaam vol doornen
En de vliegen volgen me nog steeds
(Het is oké)