Romance De La Pena Negra
Las piquetas de los gallos
Cavan buscando la aurora
Cuando por el monte oscuro
Baja Soledad Montoya
Cobre amarillo, su carne
Huele a caballo y a sombra
Yunques ahumados sus pechos
Gimen canciones redondas
Soledad, ¿por quién preguntas
Sin compaña y a estas horas?
Pregunte por quien pregunte
Dime: ¿a ti qué se te importa?
Vengo a buscar lo que busco
Mi alegría y mi persona
Soledad de mis pesares
Caballo que se desboca
Al fin encuentra la mar
Y se lo tragan las olas
No me recuerdes el mar
Que la pena negra, brota
En las sierras de aceituna
Bajo el rumor de las hojas
¡Soledad, qué pena tienes!
¡Qué pena tan lastimosa!
Lloras zumo de limón
Agrio de espera y de boca
¡Qué pena tan grande! Corro
Mi casa como una loca
Mis dos trenzas por el suelo
De la cocina a la alcoba
¡Qué pena! Me estoy poniendo
De azabache, cama y ropa
¡Ay mis camisas de hilo!
¡Ay mis muslos de amapola!
Soledad: lava tu cuerpo
Con agua de las alondras
Y deja tu corazón
En paz, Soledad Montoya
Por abajo canta el río:
Volante de cielo y hojas
Con flores de calabaza
La nueva luz se corona
¡Oh pena de los gitanos!
Pena limpia y siempre sola
¡Oh pena de cauce oculto
Y madrugada remota!
Romance Van De Zwarte Verdriet
De hamer van de hanen
Graaft op zoek naar de dageraad
Wanneer door het donkere bos
Soledad Montoya daalt
Geel koper, zijn vlees
Ruikt naar paard en schaduw
Rookachtige aanhangers zijn borsten
Zuchten ronde liederen
Soledad, voor wie vraag je
Zonder gezelschap en op dit uur?
Vraag wie je wilt
Zeg me: wat gaat jou dat aan?
Ik kom zoeken wat ik zoek
Mijn vreugde en mijn persoon
Soledad van mijn zorgen
Paard dat zich losmaakt
Vindt eindelijk de zee
En wordt opgeslokt door de golven
Vergeet de zee niet
Want het zwarte verdriet, komt op
In de olijfheuvels
Onder het geruis van de bladeren
Soledad, wat een verdriet heb je!
Wat een treurig verdriet!
Je huilt citroensap
Zuur van wachten en van mond
Wat een groot verdriet! Ik ren
Mijn huis door als een gek
Mijn twee vlechten op de grond
Van de keuken naar de slaapkamer
Wat een verdriet! Ik word
Van ebbenhout, bed en kleding
Oh mijn linnen hemden!
Oh mijn dijen van klaproos!
Soledad: was je lichaam
Met water van de leeuweriken
En laat je hart
Met rust, Soledad Montoya
Onderin zingt de rivier:
Vliegend van hemel en bladeren
Met pompoenbloemen
Kroont het nieuwe licht
Oh verdriet van de zigeuners!
Schoon verdriet en altijd alleen
Oh verdriet van verborgen bedding
En verre dageraad!