Desde La Trinchera
Él tenía diecinueve años
Ella dieciséis, y ambos se querían
Pero un día a él se lo llevaron
Decidieron que su amor terminarían
Lo llevaron a jugar, con metrallas de verdad
Y ella no sabe, que él no volverá
Desde la trinchera yo te escribo (uoh)
Entre la miseria y entre el frío (uoh)
No sería justo amor, que me esperes otra vez
Olvídame, olvídame
Él descansa en un campo minado, uoh
Ha crecido hierba por entre sus manos
Ella espera en el andén, a que llegue el primer tren
Pero no sabe, que él no volverá
Desde la trinchera yo te escribo (uoh)
Entre la miseria y entre el frío
No sería justo amor, que me esperes otra vez
Olvídame
Desde la trinchera yo te escribo
Entre la miseria y entre el frío
No sería justo amor, que me esperes otra vez
Olvídame, olvídame
Desde la trinchera yo te escribo (uoh)
Entre la miseria y entre el frío
No sería justo amor, que me esperes otra vez
Olvídame, olvídame
Desde la trinchera yo te escribo
Vanaf de Loopgraven
Hij was negentien jaar
Zij zestien, en ze hielden van elkaar
Maar op een dag namen ze hem mee
Ze besloten dat hun liefde zou eindigen
Ze namen hem mee om te vechten, met echte kogels
En zij weet niet, dat hij niet terug zal komen
Vanaf de loopgraven schrijf ik je (uoh)
Tussen de ellende en de kou (uoh)
Het zou niet eerlijk zijn, lief, dat je me weer wacht
Vergeet me, vergeet me
Hij rust op een mijnenveld, uoh
Er is gras gegroeid tussen zijn handen
Zij wacht op het perron, op de eerste trein
Maar ze weet niet, dat hij niet terug zal komen
Vanaf de loopgraven schrijf ik je (uoh)
Tussen de ellende en de kou
Het zou niet eerlijk zijn, lief, dat je me weer wacht
Vergeet me
Vanaf de loopgraven schrijf ik je
Tussen de ellende en de kou
Het zou niet eerlijk zijn, lief, dat je me weer wacht
Vergeet me, vergeet me
Vanaf de loopgraven schrijf ik je (uoh)
Tussen de ellende en de kou
Het zou niet eerlijk zijn, lief, dat je me weer wacht
Vergeet me, vergeet me
Vanaf de loopgraven schrijf ik je
Escrita por: J. Monarrez-Carlos Lara