Hands
I always liked how your hands looked
And not just in comparison to mine
They were an artists hands
Calloused from building walls and
Skin covered in clay that cracked as it dried
You see, I have two thoughts
Before touching someones hands
Are they soft? I hope not
Not too soft
Because four years ago I fell into a hole
So as soon as they touch
I wonder if they’re strong enough
To help pull me to the top
And are they cold? God I hope so
Because mine are so cold
That anytime someone touches them
They ask me if something’s wrong
I know that most people have walls but
I just don’t think mine are the same
You are hiding away
I am trying to escape
I am inside of a cave
Trying to retain the memory
Of the last time that I saw the light of the day
And I told you that where I am felt permanent
And you told me to give it time because nothing is
But the minute our hands touched I felt something click
Because they were strong
With the force to dig your nails into the earth
And make the world suddenly stop
And they were cold
Like the metal gears and glass casing
Constructing a clock
And I know that I’m not moving fast enough
I know that so much time has already passed us up
And I know that it must be frustrating to stand in front
Of someone who keeps promising you that they’ll get better
Without the evidence to back it up
But you have to trust me
The past is ugly
But I’ll make it to the other side as long as I know
That when I get there I’ll have somebody
Please, I know that I can do this
I just need another half a month
I can pull through this
I just need our hands to touch
You said that you would always look for me in the crowd
With the same eagerness that a child sifts through the lost and found
Searching for anything that felt missing
Never considering what would happen the moment you stopped
As if the moment you’re not looking for an object
Is the moment it stops being lost
I get it, you were cold
But I wanted to be more than just a coat
Clinging onto a body that I was never constructed to hold
Or a mirror to look into when your reflection
Stopped looking like a person that you know
I know that you know the feeling of new clothes
But do you know what it’s like
To sit at the bottom of a box every night
Replaying the fantasy of cold hands reaching inside
To take you home
You said you felt lost when you were found out
The death of our hands on your couch
Was the birth of discovery
That someone elses hands
Could feel cold
And in that sudden rush
I thought of all the hands
That could help me build a home
And none of them looked like yours
Handen
Ik heb altijd al gehouden van hoe jouw handen eruitzagen
En niet alleen in vergelijking met de mijne
Het waren handen van een kunstenaar
Verhard van het bouwen van muren en
Huid bedekt met klei die barstte terwijl het droogde
Zie je, ik heb twee gedachten
Voordat ik iemand's handen aanraak
Zijn ze zacht? Ik hoop van niet
Niet te zacht
Want vier jaar geleden viel ik in een gat
Dus zodra ze me aanraken
Vraag ik me af of ze sterk genoeg zijn
Om me naar de top te trekken
En zijn ze koud? God, ik hoop van wel
Want de mijne zijn zo koud
Dat elke keer als iemand ze aanraakt
Ze me vragen of er iets mis is
Ik weet dat de meeste mensen muren hebben, maar
Ik denk gewoon niet dat die van mij hetzelfde zijn
Jij verbergt je
Ik probeer te ontsnappen
Ik ben binnen in een grot
Proberend de herinnering vast te houden
Aan de laatste keer dat ik het daglicht zag
En ik vertelde je dat waar ik ben permanent aanvoelt
En jij zei dat ik het tijd moest geven, want niets is dat
Maar op het moment dat onze handen elkaar raakten, voelde ik iets klikken
Want ze waren sterk
Met de kracht om je nagels in de aarde te graven
En de wereld plotseling te laten stoppen
En ze waren koud
Als de metalen tandwielen en glazen behuizing
Die een klok construeren
En ik weet dat ik niet snel genoeg beweeg
Ik weet dat er al zoveel tijd voorbij is gegaan
En ik weet dat het frustrerend moet zijn om voor iemand te staan
Die je blijft beloven dat ze beter zullen worden
Zonder bewijs om het te onderbouwen
Maar je moet me vertrouwen
Het verleden is lelijk
Maar ik zal aan de andere kant komen zolang ik weet
Dat als ik daar ben, ik iemand zal hebben
Alsjeblieft, ik weet dat ik dit kan
Ik heb alleen nog een halve maand nodig
Ik kan hier doorheen komen
Ik heb alleen onze handen nodig om elkaar aan te raken
Je zei dat je altijd naar me zou zoeken in de menigte
Met dezelfde gretigheid als een kind dat door de verloren voorwerpen gaat
Zoekend naar alles wat gemist voelde
Nooit overwegend wat er zou gebeuren op het moment dat je stopte
Alsof het moment dat je niet meer naar een object zoekt
Het moment is dat het stopt met verloren zijn
Ik snap het, je was koud
Maar ik wilde meer zijn dan alleen een jas
Die zich vastklampt aan een lichaam dat ik nooit kon vasthouden
Of een spiegel om in te kijken wanneer jouw reflectie
Niet meer leek op een persoon die je kent
Ik weet dat je het gevoel van nieuwe kleren kent
Maar weet je hoe het is
Om elke nacht onderaan een doos te zitten
De fantasie van koude handen die naar binnen reiken
Om je mee naar huis te nemen
Je zei dat je je verloren voelde toen je ontdekt werd
De dood van onze handen op jouw bank
Was de geboorte van ontdekking
Dat iemand anders' handen
Koud konden aanvoelen
En in die plotselinge rush
Dacht ik aan alle handen
Die me konden helpen een thuis te bouwen
En geen van hen leek op die van jou