Silêncio
Silêncio, hoje eu preciso tanto ouvir o céu
Já não é mais urgente assim falar
Meu coração precisa repousar
Eu venho lá dos sertões onde a saudade se perdeu
Daquela estrada empoeirada que doeu
Feito uma flor que resistiu, assim sou eu
Silêncio, eu quero ouvir o que me diz a imensidão
Quero saber se a minha alma tem razão
Quando acredita que estas coisas vão mudar
Silêncio, pra eu me lembrar de tanta coisa que eu já sonhei
E encontrar todas as folhas que eu juntei
Por esta estrada que me traz até a mim
Stilte
Stilte, vandaag heb ik zo'n behoefte om de lucht te horen
Het is niet meer zo dringend om te praten
Mijn hart heeft rust nodig
Ik kom uit de gebieden waar de heimwee verloren is
Van die stoffige weg die pijn deed
Als een bloem die heeft overleefd, zo ben ik
Stilte, ik wil horen wat de uitgestrektheid me zegt
Ik wil weten of mijn ziel gelijk heeft
Als ze gelooft dat deze dingen zullen veranderen
Stilte, zodat ik me kan herinneren aan zoveel dingen die ik al heb gedroomd
En alle bladeren kan vinden die ik heb verzameld
Op deze weg die me weer bij mezelf brengt
Escrita por: Flavia Wenceslau