Ah Um Soneto
Meu coraçao e um almirante louco
Que abandonou a profissao do mar
E que a vai relembrando aos poucos
No movimento eu mesmo me desloco
Nessa cadeira so de o imaginar
O mar abandonado fica em foco
Nos musculos cansados de parar
Ha saudades nas pernas e nos braços
Ha saudades no cerebro por fora
Ha grandes raivas feitas de cansaços
Mas essa e boa era do coraçao
Que eu falava
E onde diabo estou eu agora
Com almirante em vez de sensaçao
Ah Um Soneto
Mi corazón es un almirante loco
Que abandonó la profesión del mar
Y que la va recordando poco a poco
En el movimiento yo mismo me desplazo
En esta silla solo al imaginarlo
El mar abandonado se pone en foco
En los músculos cansados de parar
Hay añoranzas en las piernas y en los brazos
Hay añoranzas en el cerebro por fuera
Hay grandes rabias hechas de cansancio
Pero esta es la buena era del corazón
De la que hablaba
Y ¿dónde diablos estoy ahora?
Con almirante en vez de sensación