Underwater Girl
いきつぎをしたならさいご、あとはただ
ikitsugi o shitanara saigo, ato wa tada
しずむだけさきみのめをみたすうみへ
shizumu dake sa kimi no me o mitasu umi e
きみがいないぼくの未来へ
kimigainai boku no mirai e
てをのばすひかりはそっとゆびをすりぬけていく
tewonobasu hikari wa sotto yubi o surinukete iku
ずっとみつけたはずのこたえもとうにきえないぎもんふだ
zutto mitsuketa hazu no kotae mo touni kienai gimonfuda
あくあのうとのようにゆらぐよこがおがとうくて
akuanouto no you ni yuragu yokogao ga toukute
つめたくてきれいだわすれるかな
tsumetakute kireida wasureru ka na?
うせてゆくかんかくはまだきみをさがして
usete yuku kankaku wa mada kimi o sagashite
いるけれどゆびさきもなみうつかみもいつしかだれかのものになった
irukeredo yubisaki mo namiutsu kami mo itsushika dareka no mono ni natta
たしかめたいことばはぜんぶつたわらない
tashikametai kotoba wa zenbu tsutawaranai
ことばもぜんぶきれいなままであつめてもよごれてしまうから
kotoba mo zenbu kireina mama de atsumete mo yogorete shimaukara
そのかげがとけてぼくははじめて
sono kage ga tokete boku wa hajimete
このよのかなわなさをしるんだくらむほどに
konoyo no kanawana-sa o shiru nda kuramu hodo ni
あくあのうとのようにゆらぐよこがおがとうくて
akuanouto no you ni yuragu yokogao ga toukute
つめたくてきれいでずるいな
tsumetakute kireide zurui na
そのかげがとけてぼくははじめてこのよ
sono kage ga tokete boku wa hajimete konoyo
のかなわなさをしるんだくらむほどに
no kanawana-sa o shiru nda kuramu hodo ni
さいわい、こうかいねえ、もうどうでもいいの
saiwai, koukai nee, mou dou demo ii no
あいぞう、すききらいそれすらなんでもいいの
aizou, suki kirai sore sura nan demo ii no
さいわい、こうかいねえ、もうどうでもいいの
saiwai, koukai nee, mou dou demo ii no
あいぞう、すききらいそれすらなんでもいいの
aizou, sukikirai sore sura nan demo ii no
さいわい、こうかいねえ、もうどうでもいいのあいぞう
saiwai, koukai nee, mou dou demo ii no aizou
すききらいそれすらなんでもいいの
sukikirai sore sura nan demo ii no
Onderwatermeisje
Als je ademhaalt, is het laatste, dan is het gewoon
zinken in de zee die jouw ogen vullen
naar een toekomst zonder jou
het licht dat ik reikte, glijdt zachtjes door mijn vingers
het antwoord dat ik altijd dacht te vinden, is al lang verdwenen in twijfels
Als een aquarel die wiegt, is jouw gezicht zo ver weg
koud en mooi, zal ik het vergeten?
Het gevoel dat vervaagt, zoekt nog steeds naar jou
maar mijn vingertoppen en de golven zijn uiteindelijk van iemand anders geworden
Wat ik wil bevestigen, komt niet over
zelfs als ik alle woorden mooi verzamel, worden ze vies
de schaduw smelt weg en voor het eerst
begrijp ik de onmogelijkheid van deze wereld, zo overweldigend
Als een aquarel die wiegt, is jouw gezicht zo ver weg
koud en mooi, zo oneerlijk
de schaduw smelt weg en voor het eerst begrijp ik deze wereld
haar onmogelijkheid, zo overweldigend
Gelukkig, geen spijt, het maakt me niet meer uit
liefde, houden of niet, dat maakt me niet uit
Gelukkig, geen spijt, het maakt me niet meer uit
liefde, houden of niet, dat maakt me niet uit
Gelukkig, geen spijt, het maakt me niet meer uit
liefde, houden of niet, dat maakt me niet uit