Closed Hand, Full Of Friends
The scenery's changing
And it warms my soul
I'm two hundred miles down
And a long way yet to go
So get your boots on
And your walking coat
And we'll together leave our footprints
Out upon the virgin snow
That ancient sunrise
Will soon descend
And we'll be left here pondering
On the things which we can depend
So let's start over
With no means to an end
Just an open-hearted hope and a closed hand, full of friends
Yeah, well, london was alright but I was dead in the water
Couldn't see in its light, I couldn't kneel at its altar
All I wanted was to tear it right down to the ground
But I'm feeling alright now,
Yeah, I'm feeling alright
Every morning
When the coffee's on
And I rediscover that color in your eyes
And it's gold and it's bronze
And in the moonlight
We'll get the candles going
With the recitations of the parish poets popping on our tongues
Yeah, well, london was alright but I was dead in the water
Couldn't see in its light, I couldn't kneel at its altar
All I wanted was to tear it right down to the ground
And then sing from the fleeting-less culture
And hide it away from all the wolves and the vultures
All they wanted was to tear me right down to the ground
But I'm feeling alright now
Yeah, I'm feeling alright
In the recitations of the parish poets
In the building of the bowers and in the loch tay boats
I will find my means to an end
With an open-hearted hope and a closed hand, full of friends
Gesloten Hand, Vol Vrienden
Het landschap verandert
En het verwarmt mijn ziel
Ik ben tweehonderd mijl verder
En er is nog een lange weg te gaan
Dus trek je laarzen aan
En je wandeljas
En samen zullen we onze voetafdrukken achterlaten
Op de ongerepte sneeuw
Die oude zonsopgang
Zal snel dalen
En we zullen hier blijven nadenken
Over de dingen waarop we kunnen vertrouwen
Dus laten we opnieuw beginnen
Zonder doel voor ogen
Gewoon een openhartige hoop en een gesloten hand, vol vrienden
Ja, Londen was wel oké, maar ik was dood in het water
Kon niet in zijn licht zien, kon niet knielen bij zijn altaar
Alles wat ik wilde was het helemaal afbreken
Maar ik voel me nu goed,
Ja, ik voel me goed
Elke ochtend
Als de koffie klaar is
En ik herontdek die kleur in je ogen
En het is goud en het is brons
En in het maanlicht
Zullen we de kaarsen aansteken
Met de voordrachten van de parochiepoëten op onze lippen
Ja, Londen was wel oké, maar ik was dood in het water
Kon niet in zijn licht zien, kon niet knielen bij zijn altaar
Alles wat ik wilde was het helemaal afbreken
En dan zingen vanuit de vluchtige cultuur
En het verbergen voor alle wolven en gieren
Alles wat ze wilden was me helemaal afbreken
Maar ik voel me nu goed
Ja, ik voel me goed
In de voordrachten van de parochiepoëten
In het bouwen van de schuilplaatsen en in de boten op Loch Tay
Zal ik mijn middelen vinden voor een doel
Met een openhartige hoop en een gesloten hand, vol vrienden