Bologna
Bologna è una vecchia signora dai fianchi un po' molli
col seno sul piano padano ed il culo sui colli,
Bologna arrogante e papale, Bologna la rossa e fetale,
Bologna la grassa e l' umana già un poco Romagna e in odor di Toscana...
Bologna per me provinciale Parigi minore:
mercati all' aperto, bistrots, della "rive gauche" l' odore
con Sartre che pontificava, Baudelaire fra l' assenzio cantava
ed io, modenese volgare, a sudarmi un amore, fosse pure ancillare.
Però che Bohéme confortevole giocata fra casa e osterie
quando a ogni bicchiere rimbalzano le filosofie...
Oh quanto eravamo poetici, ma senza pudore e paura
e i vecchi "imberiaghi" sembravano la letteratura...
Oh quanto eravam tutti artistici, ma senza pudore o vergogna
cullati fra i portici cosce di mamma Bologna...
Bologna è una donna emiliana di zigomo forte,
Bologna capace d' amore, capace di morte,
che sa quel che conta e che vale, che sa dov' è il sugo del sale,
che calcola il giusto la vita e che sa stare in piedi per quanto colpita...
Bologna è una ricca signora che fu contadina:
benessere, ville, gioielli... e salami in vetrina,
che sa che l' odor di miseria da mandare giù è cosa seria
e vuole sentirsi sicura con quello che ha addosso, perchè sa la paura.
Lo sprechi il tuo odor di benessere però con lo strano binomio
dei morti per sogni davanti al tuo Santo Petronio
e i tuoi bolognesi, se esistono, ci sono od ormai si son persi
confusi e legati a migliaia di mondi diversi?
Oh quante parole ti cantano, cullando i cliché della gente,
cantando canzoni che è come cantare di niente...
Bologna è una strana signora, volgare matrona,
Bologna bambina per bene, Bologna "busona",
Bologna ombelico di tutto, mi spingi a un singhiozzo e ad un rutto,
rimorso per quel che m' hai dato, che è quasi ricordo, e in odor di passato...
Bologna
Bologna is een oude dame met wat slappe heupen
met haar borsten op het vlakke land en haar kont op de heuvels,
Bologna, arrogant en pauselijk, Bologna de rode en de vruchtbare,
Bologna de dikke en de menselijke, al een beetje Romagna en met een geur van Toscane...
Bologna voor mij, een provinciaal Parijs in het klein:
markten in de open lucht, bistro's, de geur van de "rive gauche"
met Sartre die predikte, Baudelaire die zong tussen het absint
en ik, een gewone Modenese, zwoegend voor een liefde, al was het maar als dienaar.
Maar wat een comfortabele Boheemse levensstijl, gespeeld tussen huis en kroegen
wanneer bij elk glas de filosofieën weerkaatsen...
Oh, hoeveel poëtisch waren we, maar zonder schaamte en angst
en de oude "imberiaghi" leken wel de literatuur...
Oh, hoeveel artistiek waren we allemaal, maar zonder schaamte of gêne
wiegend tussen de portieken, dijen van mama Bologna...
Bologna is een Emilian vrouw met sterke jukbeenderen,
Bologna, in staat tot liefde, in staat tot de dood,
die weet wat belangrijk is en wat waarde heeft, die weet waar de saus van het zout is,
die het leven juist kan inschatten en die rechtop kan staan, hoe hard ze ook geraakt wordt...
Bologna is een rijke dame die ooit boerin was:
welvaart, villa's, juwelen... en salami in de etalage,
ze weet dat de geur van ellende die je moet doorslikken iets serieus is
en wil zich veilig voelen met wat ze aan heeft, want ze kent de angst.
Verspil je geur van welvaart echter met de vreemde combinatie
van de doden voor dromen voor jouw Heilige Petronius
en jouw Bolognesi, als ze bestaan, zijn er of zijn ze inmiddels verloren
verward en verbonden met duizenden verschillende werelden?
Oh, hoeveel woorden zingen voor je, wiegend de clichés van de mensen,
zingen liedjes die net zo goed over niets kunnen gaan...
Bologna is een vreemde dame, een vulgaire matrona,
Bologna, een brave kind, Bologna "busona",
Bologna, de navel van alles, je brengt me tot een hik en een boer,
spijt om wat je me gegeven hebt, dat bijna een herinnering is, en met een geur van het verleden...