Canzone Delle Colombe E Del Fiore
Amore, s'io fossi aria, le tue rondini vorrei,
per guardarmele ogni minuto e farle volare negli occhi miei,
quelle rondini bianche e nere che anche mute dicono tanto:
tutta la gioia di mille sere ed un momento solo di pianto
ed un momento solo di pianto ed un momento solo di pianto
ed un momento solo di pianto...
Amore, mai sarò stanco di bermi tutto il tuo miele,
quando ridi o quando mi parli in me si gonfiano mille vele ;
quando un sogno od un tuo segreto ti fan seria e sembri rubata,
guizzan pesci tra i tuoi due fiori, rivive l' anima mia assetata
rivive l' anima mia assetata, rivive l' anima mia assetata
rivive l' anima mia assetata...
Amore, pensa s'io avessi una torre colombaria
per far posare le tue due colombe stanche di volare in aria,
vederle alzarsi dritte nel cielo e atterrare fra le mie mani
per carezzarle dentro ai miei oggi e baciarle fino a domani
e baciarle fino a domani, e baciarle fino a domani
e baciarle fino a domani...
Amore, nel mio giardino vorrei fiorisse la tua rosa
perchè l' anima mia si perda dove il corpo rinasce e riposa,
quella rosa di primavera sempre rorida di rugiada,
misteriosa come la sera, balenante come una spada
balenante come una spada, balenante come una spada,
balenante come una spada....
Amore, colomba, fiore, amore fragile e forte,
sfrontatezza e pudore, compagna di gioia e sorte,
sapore amaro e dolcezza, con l' arcobaleno fra le dita,
vorrei perdermi nel tuo respiro, vorrei offrirti questa mia vita
vorrei offrirti questa mia vita, vorrei offrirti questa mia vita,
vorrei offrirti questa mia vita...
Lied van de Duiven en de Bloem
Liefde, als ik lucht was, zou ik je zwaluwen willen,
ze elke minuut voor me laten zorgen en in mijn ogen laten vliegen,
die witte en zwarte zwaluwen die zelfs stil zoveel zeggen:
alle vreugde van duizend avonden en een enkel moment van verdriet
en een enkel moment van verdriet en een enkel moment van verdriet
en een enkel moment van verdriet...
Liefde, ik zal nooit moe zijn om al je honing te proeven,
wanneer je lacht of wanneer je met me praat, dan zwellen duizend zeilen in me;
wanneer een droom of een geheim je serieus maakt en je lijkt gestolen,
flitsen vissen tussen je twee bloemen, mijn dorstige ziel herleeft
mijn dorstige ziel herleeft, mijn dorstige ziel herleeft
mijn dorstige ziel herleeft...
Liefde, stel je voor dat ik een duiventoren had
om je twee duiven te laten rusten, moe van het vliegen in de lucht,
ze recht omhoog in de lucht te zien stijgen en tussen mijn handen te laten landen
om ze te aaien in mijn heden en ze te kussen tot morgen
en ze te kussen tot morgen, en ze te kussen tot morgen
en ze te kussen tot morgen...
Liefde, in mijn tuin zou ik willen dat jouw roos bloeide
zodat mijn ziel zich verliest waar het lichaam herboren wordt en rust,
die roos van de lente altijd glinsterend van dauw,
mysterieuze als de avond, flonkerend als een zwaard
flonkerend als een zwaard, flonkerend als een zwaard,
flonkerend als een zwaard....
Liefde, duif, bloem, kwetsbare en sterke liefde,
brutaalheid en kuisheid, metgezel van vreugde en lot,
bittere smaak en zoetheid, met de regenboog tussen de vingers,
ik zou me willen verliezen in je adem, ik zou je dit leven willen aanbieden
ik zou je dit leven willen aanbieden, ik zou je dit leven willen aanbieden,
ik zou je dit leven willen aanbieden...