L'Avvelenata
Ma s' io avessi previsto tutto questo, dati causa e pretesto, le attuali conclusioni
Credete che per questi quattro soldi, questa gloria da stronzi, avrei scritto canzoni
Va beh, lo ammetto che mi son sbagliato e accetto il crucifige e così sia
Chiedo tempo, son della razza mia, per quanto grande sia, il primo che ha studiato
Mio padre in fondo aveva anche ragione a dir che la pensione è davvero importante
Mia madre non aveva poi sbagliato a dir che un laureato conta più d' un cantante
Giovane e ingenuo io ho perso la testa, sian stati i libri o il mio provincialismo
E un cazzo in culo e accuse d' arrivismo, dubbi di qualunquismo, son quello che mi resta
Voi critici, voi personaggi austeri, militanti severi, chiedo scusa a vossìa
Però non ho mai detto che a canzoni si fan rivoluzioni, si possa far poesia
Io canto quando posso, come posso, quando ne ho voglia senza applausi o fischi
Vendere o no non passa fra i miei rischi, non comprate i miei dischi e sputatemi addosso
Secondo voi ma a me cosa mi frega di assumermi la bega di star quassù a cantare
Godo molto di più nell' ubriacarmi oppure a masturbarmi o, al limite, a scopare
Se son d' umore nero allora scrivo frugando dentro alle nostre miserie
Di solito ho da far cose più serie, costruire su macerie o mantenermi vivo
Io tutto, io niente, io stronzo, io ubriacone, io poeta, io buffone, io anarchico, io fascista
Io ricco, io senza soldi, io radicale, io diverso ed io uguale, negro, ebreo, comunista!
Io frocio, io perchè canto so imbarcare, io falso, io vero, io genio, io cretino
Io solo qui alle quattro del mattino, l'angoscia e un po' di vino, voglia di bestemmiare!
Secondo voi ma chi me lo fa fare di stare ad ascoltare chiunque ha un tiramento?
Ovvio, il medico dice sei depresso, nemmeno dentro al cesso possiedo un mio momento
Ed io che ho sempre detto che era un gioco sapere usare o no ad un certo metro
Compagni il gioco si fa peso e tetro, comprate il mio didietro, io lo vendo per poco!
Colleghi cantautori, eletta schiera, che si vende alla sera per un po' di milioni
Voi che siete capaci fate bene a aver le tasche piene e non solo i coglioni
Che cosa posso dirvi? Andate e fate, tanto ci sarà sempre, lo sapete
Un musico fallito, un pio, un teorete, un Bertoncelli o un prete a sparare cazzate!
Ma s' io avessi previsto tutto questo, dati causa e pretesto, forse farei lo stesso
Mi piace far canzoni e bere vino, mi piace far casino, poi sono nato fesso
E quindi tiro avanti e non mi svesto dei panni che son solito portare
Ho tante cose ancora da raccontare per chi vuole ascoltare e a culo tutto il resto!
De Vergiftigde
Maar als ik dit alles had kunnen voorzien, met reden en smoes, zou ik misschien nu anders denken.
Geloven jullie dat ik voor dit schijntje, deze domme roem, liedjes zou schrijven?
Okay, ik geef het toe, ik heb het fout gezien en ik accepteer de kruisiging, zo zij het.
Ik vraag tijd, ik behoor tot mijn soort, hoe groot het ook is, de eerste die heeft geleerd.
Mijn vader had eigenlijk gelijk toen hij zei dat een pensioen echt belangrijk is.
Mijn moeder had niet ongelijk door te zeggen dat een afgestudeerde meer waard is dan een zanger.
Jong en onwetend verloor ik mijn verstand, of het nu de boeken waren of mijn provincialisme.
En een klap in de kont met beschuldigingen van ambitie, twijfels over mijn neutraliteit, dat is wat me rest.
Jullie critici, jullie serieuze figuren, strenge activisten, ik bied mijn excuses aan jullie aan.
Maar ik heb nooit gezegd dat je met liedjes revoluties kunt maken, dat je poëzie kunt creëren.
Ik zing wanneer ik kan, zoals ik kan, wanneer ik er zin in heb zonder applaus of gefluit.
Verkopen of niet, dat ligt niet in mijn risico’s, koop mijn platen niet en spuug me onderbrak.
Volgens jullie, maar wat boeit me het om de ellende op me te nemen om hier te staan en te zingen?
Ik geniet veel meer van dronken zijn of mezelf opwinden of, in het uiterste geval, seksen.
Als ik in een zwarte bui ben, schrijf ik door te graven in onze ellenden.
Normaal gesproken heb ik serieuzere dingen te doen, bouwen op puin of mezelf in leven houden.
Ik alles, ik niets, ik eikel, ik alcoholist, ik dichter, ik clown, ik anarchist, ik fascist.
Ik rijk, ik zonder geld, ik radicaal, ik anders en ook gelijk, zwart, jood, communist!
Ik homo, ik, omdat ik zing, weet hoe te combineren, ik vals, ik echt, ik genie, ik idioot.
Ik alleen hier om vier uur ’s ochtends, de angst en een beetje wijn, behoefte om te vloeken!
Volgens jullie, maar waarom zou ik luisteren naar wie dan ook die iets te vertellen heeft?
Natuurlijk, de dokter zegt dat je depressief bent, zelfs op de wc heb ik geen moment voor mezelf.
En ik die altijd heb gezegd dat het een spel was om te weten of je wel of niet op een bepaalde manier moet bewegen.
Maten, het spel wordt zwaar en somber, koop mijn achterste, ik verkoop het voor weinig!
Collega’s, singer-songwriters, gekozen elite, die zich 's avonds verkopen voor een beetje miljoenen.
Jullie die het kunnen, goed dat jullie pockets vol zijn en niet alleen jullie ballen.
Wat kan ik jullie zeggen? Ga en doe, zoveel is zeker, jullie weten het al.
Een mislukte muzikant, een vrome, een theoreticus, een Bertoncelli of een priester die onzin verkondigt!
Maar als ik dit alles had kunnen voorzien, met reden en smoes, misschien zou ik hetzelfde doen.
Ik hou ervan om liedjes te maken en wijn te drinken, ik hou ervan om lawaai te maken, ik ben gewoon dom geboren.
Dus ga ik door en trek ik me niet terug uit de kleren die ik gewend ben te dragen.
Ik heb nog zoveel te vertellen voor degenen die willen luisteren en de rest kan me gestolen worden!