Venezia
Venezia che muore, Venezia appoggiata sul mare,
la dolce ossessione degli ultimi suoi giorni tristi, Venezia, la vende ai turisti,
che cercano in mezzo alla gente l' Europa o l' Oriente,
che guardano alzarsi alla sera il fumo - o la rabbia - di Porto Marghera...
Stefania era bella, Stefania non stava mai male,
è morta di parto gridando in un letto sudato d' un grande ospedale;
aveva vent' anni, un marito, e l' anello nel dito:
mi han detto confusi i parenti che quasi il respiro inciampava nei denti...
Venezia è un' albergo, San Marco è senz' altro anche il nome di una pizzeria,
la gondola costa, la gondola è solo un bel giro di giostra.
Stefania d' estate giocava con me nelle vuote domeniche d' ozio.
Mia madre parlava, sua madre vendeva Venezia in negozio.
Venezia è anche un sogno, di quelli che puoi comperare,
però non ti puoi risvegliare con l' acqua alla gola, e un dolore a livello del mare:
il Doge ha cambiato di casa e per mille finestre
c'è solo il vagito di un bimbo che è nato, c'è solo la sirena di Mestre...
Stefania affondando, Stefania ha lasciato qualcosa:
Novella Duemila e una rosa sul suo comodino, Stefania ha lasciato un bambino.
Non so se ai parenti gli ha fatto davvero del male
vederla morire ammazzata, morire da sola, in un grande ospedale...
Venezia è un imbroglio che riempie la testa soltanto di fatalità:
del resto del mondo non sai più una sega, Venezia è la gente che se ne frega!
Stefania è un bambino, comprare o smerciare Venezia sarà il suo destino:
può darsi che un giorno saremo contenti di esserne solo lontani parenti...
Venetië
Venetië die sterft, Venetië leunend op de zee,
het zoete obsessie van haar laatste trieste dagen, Venetië, ze verkoopt het aan toeristen,
ze zoeken tussen de mensen naar Europa of het Oosten,
ze kijken 's avonds naar de rook - of de woede - van Porto Marghera...
Stefania was mooi, Stefania voelde zich nooit slecht,
ze stierf tijdens de bevalling, schreeuwend in een bezweet bed van een groot ziekenhuis;
ze was twintig, had een man, en een ring om haar vinger:
zeiden de verwanten verward dat haar adem bijna in haar tanden struikelde...
Venetië is een hotel, San Marco is zeker ook de naam van een pizzeria,
de gondel kost geld, de gondel is gewoon een mooie draaimolen.
Stefania speelde in de zomer met mij op de lege luie zondagen.
Mijn moeder sprak, haar moeder verkocht Venetië in de winkel.
Venetië is ook een droom, eentje die je kunt kopen,
maar je kunt niet wakker worden met water aan je lippen, en pijn op zeeniveau:
de Doge is verhuisd en voor duizend ramen
is er alleen het gehuil van een pasgeboren baby, er is alleen de sirene van Mestre...
Stefania zinkend, Stefania heeft iets achtergelaten:
Novella Duemila en een roos op haar nachtkastje, Stefania heeft een kind achtergelaten.
Ik weet niet of het de familie echt pijn deed
gelukkig te zien hoe ze vermoord werd, alleen stierf, in een groot ziekenhuis...
Venetië is een bedrog dat alleen maar het hoofd vult met fataliteit:
van de rest van de wereld weet je niet meer dan een fluitje, Venetië is de mensen die het niets kan schelen!
Stefania is een kind, kopen of verkopen van Venetië zal haar lot zijn:
misschien zullen we op een dag blij zijn dat we alleen verre verwanten zijn...