Maringá
Foi numa leva que a cabocla Maringá
Ficou sendo a retirante que mais dava o que falar
E junto dela veio alguém que suplicou
Pra que nunca se esquecesse
De um caboclo que ficou
Maringá, Maringá
Depois que tu partiste
Tudo aqui ficou tão triste
Que eu garrei a imaginar
Maringá, Maringá
Para haver felicidade
É preciso que a saudade
Vá bater noutro lugar
Maringá, Maringá
Volta aqui pro meu sertão
Pra de novo o coração
De um caboclo assossegar
Antigamente uma alegria sem igual
Dominava aquela gente
Da cidade de Pombal
Mas veio a seca, toda chuva foi-se embora
Só restando então as água
Dos meus olhos quando chora
Maringá, Maringá
Depois que tu partiste
Tudo aqui ficou tão triste
Que eu garrei a imaginar
Maringá, Maringá
Para haver felicidade
É preciso que a saudade
Vá bater noutro lugar
Maringá, Maringá
Volta aqui pro meu sertão
Pra de novo o coração
De um caboclo assossegar
Maringá
Het was in een golf dat de cabocla Maringá
De meest besproken vluchteling werd die er was
En samen met haar kwam iemand die smeekte
Dat ze nooit zou vergeten
Van een caboclo die achterbleef
Maringá, Maringá
Sinds je vertrok
Is alles hier zo treurig
Dat ik begon te fantaseren
Maringá, Maringá
Voor er weer geluk is
Moet de heimwee
Naar een andere plek gaan
Maringá, Maringá
Kom terug naar mijn platteland
Om opnieuw het hart
Van een caboclo te kalmeren
Vroeger was er een ongeëvenaarde vreugde
Die die mensen beheerste
In de stad Pombal
Maar de droogte kwam, alle regen was verdwenen
En alleen de tranen
Van mijn ogen bleven over als ik huil
Maringá, Maringá
Sinds je vertrok
Is alles hier zo treurig
Dat ik begon te fantaseren
Maringá, Maringá
Voor er weer geluk is
Moet de heimwee
Naar een andere plek gaan
Maringá, Maringá
Kom terug naar mijn platteland
Om opnieuw het hart
Van een caboclo te kalmeren