Era De Maggio
Era de maggio, e te cadeono 'nzino
a schiocche a schiocche li ccerase rosse...
Fresca era ll'aria e tutto lu ciardino
addurava de rose a ciente passe.
Era de maggio - io, no, nun me ne scordo -
'na canzone contàvemo a ddoie voce:
cchiù tiempe passa e cchiù me n'allicordo
fresca era ll'aria e la canzone doce.
E diceva: "Core, core!
Core mio luntano vaie:
tu me lasse e io conto l'ore
chi sa quanno turnarraie!"
Rispunnev'io: "Turnarraggio
quanno tornano li rose
si stu sciore torna a maggio
pure a maggio io stonco ccà".
E sò turnato, e mò, comm'a na vota,
cantammo nzieme lu mutivo antico;
passa lu tiempo e lu munno s'avota, ma ammore vero, no, nun vota vico.
De te, bellezza mia, m'annammuraie,
si t'allicuorde, nnanze a la funtana:
l'acqua llà dinto nun se secca maie
e ferita d'ammore nun se sana.
Nun se sana; ca sanata
si se fosse, gioja mia,
mmiezo a st'aria mbarzamata
a guardarte io nun starria!
E te dico: - Core core!
core mio, turnato io sò
torna maggio e torna ammore,
fa de me chello che vuò!
Era de mayo
Era de mayo, y te caían pequeñas gotas
a chasquidos las cerezas rojas...
El aire era fresco y todo el jardín
olía a rosas por doquier.
Era de mayo - yo, no, no lo olvido -
una canción cantábamos a dos voces:
cuanto más tiempo pasa, más lo recuerdo
el aire era fresco y la canción dulce.
Y decía: 'Corazón, corazón!
Mi corazón se aleja:
tú me dejas y yo cuento las horas
quién sabe cuándo volverás!'
Yo respondía: 'Volveré
cuando vuelvan las rosas
si esta flor vuelve en mayo
también en mayo estaré aquí'.
Y he vuelto, y ahora, como una vez,
cantamos juntos el antiguo motivo;
el tiempo pasa y el mundo cambia, pero el amor verdadero, no, no cambia nunca.
De ti, mi belleza, me enamoré,
si lo recuerdas, junto a la fuente:
el agua adentro nunca se seca
y la herida de amor nunca sana.
Nunca sana; porque sanada
si se curara, mi alegría,
en medio de este aire embriagador
mirarte no dejaría!
Y te digo: - Corazón, corazón!
mi corazón, he vuelto
vuelve mayo y vuelve el amor,
haz de mí lo que quieras!