La Canzone Dell'Amore Perduto
Ricordi sbocciavano le viole
con le nostre parole:
"non ci lasceremo mai,
mai e poi mai"
Vorrei dirti, ora, le stesse cose
ma come fan presto, amore,
ad appassire le rose
così per noi.
L'amore che strappa i capelli
é perduto ormai.
Non resta che qualche svogliata carezza
e un pò di tenerezza.
E quando ti troverai in mano
quei fiori appassiti
al sole di un aprile
ormai lontano li rimpiangerai.
Ma sarà la prima
che incontri per strada,
che tu coprirai d'oro
per un bacio mai dato,
per un amore nuovo
E sarà la prima che incontri per strada,
che tu coprirai d'oro
per un bacio mai dato,
per un amore nuovo.
Het Lied van Verloren Liefde
Herinneringen bloeiden als de viooltjes
met onze woorden:
"we laten elkaar nooit los,
nooit en te nimmer."
Ik zou je nu dezelfde dingen willen zeggen,
maar wat gaan de rozen snel,
liefde,
verwelken,
zo ook voor ons.
De liefde die ons haar deed verliezen,
is nu verloren.
Er blijft niet meer dan een paar slappe strelingen
en een beetje tederheid.
En wanneer je die verwelkte bloemen in je handen hebt,
onder de zon van een april,
ver weg, zul je ze missen.
Maar het zal de eerste zijn
die je op straat tegenkomt,
waar je goud overheen legt
voor een nooit gegeven kus,
voor een nieuwe liefde.
En het zal de eerste zijn die je op straat tegenkomt,
waar je goud overheen legt
voor een nooit gegeven kus,
voor een nieuwe liefde.