L'addio
Con la fine dell'estate
come in un romanzo l'eroina
visse veramente prigioniera.
Con te dietro la finestra guardavamo
le rondini sfrecciare in alto in verticale
ogni tanto un aquilone
nell'aria curva dava obliquità a quel tempo
che lascia andare via, che lascia andare via.
Gli idrogeni nel mare dell'oblio.
Da una crepa sulla porta ti spiavo nella stanza
un profumo invase l'anima
e una luce prese posto sulla cima delle palme.
Con te dietro la finestra guardavamo
le rondini sfrecciare in alto in verticale
lungo strade di campagna
stavamo bene
per orgoglio non dovevi
lasciarmi andare via, lasciarmi andare via.
Ogni tanto un aquilone
nell'aria curva dava obliquità a quel tempo
che lascia andare via, che lascia andare via
gli idrogeni nel mare dell'oblio.
Quando me ne andai di casa
finsi un'allegria ridicola
dei ragazzi uscivano da scuola.
Dietro alla stazione sopra una corriera.
L'addio
Het afscheid
Met het einde van de zomer
als in een roman de heldin
werd ze echt een gevangene.
Met jou achter het raam keken we
naar de zwaluwen die recht omhoog vlogen
af en toe een vlieger
in de kromme lucht gaf een scheefheid aan die tijd
die ons laat gaan, die ons laat gaan.
De waterstof in de zee van vergetelheid.
Vanuit een scheur in de deur spioneerde ik je in de kamer
een geur vulde de ziel
en een licht nam plaats op de toppen van de palmen.
Met jou achter het raam keken we
naar de zwaluwen die recht omhoog vlogen
langs de landwegen
voelden we ons goed
uit trots mocht je niet
me laten gaan, me laten gaan.
Af en toe een vlieger
in de kromme lucht gaf een scheefheid aan die tijd
die ons laat gaan, die ons laat gaan
de waterstof in de zee van vergetelheid.
Toen ik het huis verliet
finge ik een belachelijk geluk
de jongens kwamen van school.
Achter het station boven een bus.
Het afscheid
Escrita por: Franco Battiato