L'amitié
Beaucoup de mes amis sont venus des nuages
Avec soleil et pluie comme simples bagages
Ils ont fait la saison des amitiés sincères
La plus belle saison des quatre de la terre
Ils ont cette douceur des plus beaux paysages
Et la fidélité des oiseaux de passage
Dans leurs cœurs est gravée une infinie tendresse
Mais parfois dans leurs yeux se glisse la tristesse
Alors, ils viennent se chauffer chez moi
Et toi aussi tu viendras
Tu pourras repartir au fin fond des nuages
Et de nouveau sourire à bien d'autres visages
Donner autour de toi un peu de ta tendresse
Lorsqu'un autre voudra te cacher sa tristesse
Comme l'on ne sait pas ce que la vie nous donne
Il se peut qu'à mon tour je ne sois plus personne
S'il me reste un ami qui vraiment me comprenne
J'oublierai à la fois mes larmes et mes peines
Alors, peut-être je viendrai chez toi
Chauffer mon cœur à ton bois
Vriendschap
Veel van mijn vrienden kwamen uit de wolken
Met zon en regen als simpele bagage
Ze maakten het seizoen van oprechte vriendschappen
Het mooiste seizoen van de vier op aarde
Ze hebben die zachtheid van de mooiste landschappen
En de trouw van trekvogels
In hun harten is een oneindige tederheid gegrift
Maar soms glipt de tristesse in hun ogen
Dus komen ze zich bij mij opwarmen
En jij zult ook komen
Je kunt weer teruggaan naar de uithoeken van de wolken
En opnieuw glimlachen naar vele andere gezichten
Een beetje van jouw tederheid geven
Wanneer iemand anders zijn verdriet wil verbergen
Omdat we niet weten wat het leven ons geeft
Kan het zijn dat ik op een dag niemand meer ben
Als ik nog een vriend heb die me echt begrijpt
Zal ik zowel mijn tranen als mijn pijn vergeten
Dus misschien kom ik bij jou
Om mijn hart aan jouw vuur te verwarmen
Escrita por: Gérard Bourgeois / Jean-Max Rivière