Poema
Eu hoje tive um pesadelo
E levantei atento, a tempo
Eu acordei com medo
E procurei no escuro
Alguém com o seu carinho
E lembrei de um tempo
Porque o passado me traz uma lembrança
De um tempo que eu era criança
E o medo era motivo de choro
Desculpa pra um abraço, um consolo
Hoje eu acordei com medo
Mas não chorei nem reclamei abrigo
Do escuro, eu via o infinito
Sem presente, passado ou futuro
Senti um abraço forte, já não era medo
Era uma coisa sua que ficou em mim
E que não tem fim
De repente, a gente vê que perdeu
Ou está perdendo alguma coisa
Morna e ingênua que vai ficando no caminho
Que é escuro e frio, mas também bonito porque é iluminado
Pela beleza do que aconteceu há minutos ou anos atrás
Poëzie
Ik had vandaag een nachtmerrie
En stond alert op, op tijd
Ik werd wakker met angst
En zocht in het donker
Iemand met jouw liefde
En dacht aan een tijd
Want het verleden brengt me een herinnering
Van een tijd dat ik een kind was
En de angst was reden om te huilen
Een excuus voor een knuffel, een troost
Vandaag werd ik wakker met angst
Maar ik huilde niet en vroeg geen onderdak
Uit het donker zag ik de oneindigheid
Zonder heden, verleden of toekomst
Voelde ik een sterke omhelzing, het was geen angst meer
Het was iets van jou dat in mij bleef
En dat geen einde kent
Ineens zien we dat we iets verloren zijn
Of aan het verliezen zijn, iets
Zacht en naïef dat op de weg achterblijft
Dat is donker en koud, maar ook mooi omdat het verlicht is
Door de schoonheid van wat minuten of jaren geleden gebeurde
Escrita por: Cazuza, Frejat