Canción pra escribir mañá
Dixeronme de neno cando era
namais que vento e fume dado ó vento.
Sen sempre un alma pura, un sentimento
de rosas e de estrelas, primaveira.
Unhos anos dispois ó sé-lo inferno
dun bosco escomenzando a abrirse á vida
dixeronme: Neno, a vida eche moi dura,
moi sofrida
despois da primaveira, ven o inverno.
Agora pola terra camiñando,
loitando coa vida, en contra da vida,
non ollo mais que pranto e xeada
Ninguén me dice nada.
Vou andando, silandeiro,
pola chaga compartida,
porqué non me dín nada...?
Canción para escribir mañana
Me dijeron de niño cuando era
solo viento y humo entregado al viento.
Sin siempre un alma pura, un sentimiento
de rosas y estrellas, primavera.
Unos años después al ser el infierno
de un bosque empezando a abrirse a la vida
me dijeron: Niño, la vida es muy dura,
muy sufrida
después de la primavera, viene el invierno.
Ahora por la tierra caminando,
luchando con la vida, en contra de la vida,
no veo más que llanto y helada
Nadie me dice nada.
Voy andando, silencioso,
pasando por la herida compartida,
¿por qué no me dicen nada...?