Cara a libertade
Reclamamos, por galegos
ós nacidos na lameira,
ós que na dorna lixeira,
arrincan peixe do mar.
Os que no andamio e no xunque
teñen ó progreso escravo,
ós que tronzan co arado,
a terra pra facer pan.
Sonos nós, xente que leva,
un facho na noite escura,
xente que vai á procura
da súa hestoria virar.
Séculos de fame xorda
na noite pecha perdidos,
afogando a pena en viño
sin lume pra nos quentar!
O lusco co sacho ó lombo,
pra xantar pan e touciño,
co corpo morto, doido,
sempre do carro a tirar.
Aldraxados, iñorantes,
pobo sin lei, divididos
do sangue roxo, vencido,
os caciques a zugar!
Do fondo da nosa noite,
da moura noite dos tempos,
zoan, oxe, novos ventos,
os ventos da libertá!
Homes de tempos perdidos,
ti, labrego, ti, obreiro,
ti gandeiro, mariñeiro,
poñéivos a camiñar!
Somos nós, e soio nós,
os donos do noso siño,
abrindo un novo camiño
na busca da libertá!
Cara a la libertad
Reclamamos, por gallegos
los nacidos en la pradera,
los que en la dorna ligera,
arrancan peces del mar.
Los que en el andamio y en el yunque
tienen al progreso esclavo,
los que tronchan con el arado,
la tierra para hacer pan.
Somos nosotros, gente que lleva,
una antorcha en la noche oscura,
gente que va en busca
de su historia cambiar.
Siglos de hambre sorda
en la noche cerrada perdidos,
ahogando la pena en vino
sin fuego para calentarnos!
El lusco con el azadón en el lomo,
para comer pan y tocino,
con el cuerpo muerto, loco,
siempre del carro tirando.
Engañados, ignorantes,
pueblo sin ley, divididos
del sangre roja, vencidos,
los caciques a arar!
Desde el fondo de nuestra noche,
de la muda noche de los tiempos,
resuenan, hoy, nuevos vientos,
los vientos de la libertad!
Hombres de tiempos perdidos,
tú, labriego, tú, obrero,
tú ganadero, marinero,
os ponemos en marcha!
Somos nosotros, y solo nosotros,
los dueños de nuestro destino,
abriendo un nuevo camino
en busca de la libertad!