Muiñada
Era unha noite de chuvia e de frío
a que eu pasei, no muiño do río!
toda contenta empece a cantar,
pra non ter medo á noite pasar!
Dum, dum, petan á porta,
saio a correr:
é Marquexiño
que viña moer!
Viña cun conto, levado do demo
cousas que as mozas,
moitas non queremos!
O pillo decía: eu quero moer,
no muiño do río, oxe tén de ser!
No meu muiño non moe ninguén
tódos o queren porque moe ben!
Que moe ben, dirano os tolos,
pro, polo visto, non moe para todos!
E se ti queres, pra mm moerá
e se non queres xa che pesará!
E, se me pesa, hei de pousar
pero, por ti, non he de chamar!
Pero Marquixo, como é "caradura»
fóise achegando e colleume a cintura.
Eu teño xenio, logo me enfadei,
co aliviadoiro, no lombo lle dei!
Botéino fora, e cerreille a porta
porque pensei que lle daba unha volta.
Pobre Marquixe, qué mal lle saleu,
que levou na chepa, e mais non moeu!
Molenlied
Het was een nacht van regen en kou
Die ik doorbracht, bij de molen van de rivier!
Helemaal blij begon ik te zingen,
Om de angst van de nacht te verdringen!
Dum, dum, er wordt op de deur geklopt,
Ik ren naar buiten:
Het is Marquexiño
Die kwam om te malen!
Hij had een verhaal, van de duivel gebracht,
Dingen die de meisjes,
Vaak niet willen!
De schavuit zei: ik wil malen,
Bij de molen van de rivier, vandaag moet het wel!
In mijn molen maalt niemand
Iedereen wil het, omdat het goed maalt!
Dat maalt goed, zeggen de gekken,
Maar, blijkbaar, maalt het niet voor iedereen!
En als jij wilt, dan maalt het voor mij
En als je niet wilt, dan zal het je spijten!
En, als het me spijt, zal ik stoppen
Maar, voor jou, zal ik niet bellen!
Maar Marquixo, wat een 'caradura'
Hij kwam dichterbij en nam me in de taille.
Ik heb een humeur, dus ik werd boos,
Met de opluchting, gaf ik hem een klap op zijn rug!
Ik gooide hem naar buiten, en sloot de deur
Omdat ik dacht dat hij een rondje zou maken.
Arme Marquixe, wat een pech had hij,
Wat hij op zijn schouders droeg, en hij maalt niet meer!