No Rancho Fundo
No Rancho Fundo
Bem pra lá do fim do mundo
Onde a dor e a saudade
Contam coisas da cidade
No Rancho Fundo
De olhar triste e profundo
Um moreno canta as mágoas
Tendo os olhos rasos d'água
Pobre moreno
Que de noite no sereno
Espera a lua no terreiro
Tendo um cigarro por companheiro
Sem um aceno
Ele pega da viola
E a lua por esmola
Vem pro quintal deste moreno
No Rancho Fundo
Bem pra lá do fim do mundo
Nunca mais houve alegria
Nem de noite, nem de dia
Os arvoredos
Já não contam mais segredos
E a última palmeira
Já morreu na cordilheira
Os passarinhos
Internaram-se nos ninhos
De tão triste essa tristeza
Enche de treva a natureza
Tudo porque
Só por causa do moreno
Que era grande, hoje é pequeno
Para uma casa de sapê
Se Deus soubesse
Da tristeza lá na serra
Mandaria lá pra cima
Todo amor que há na Terra
Porque o moreno
Vive louco de saudade
Só por causa do veneno
Das mulheres da cidade
Ele que era
O cantor da primavera
Que até fez do Rancho Fundo
O céu maior que tem no mundo
E o Sol queimando
Se uma flor lá desabrocha
A montanha vai gelando
Lembrando o aroma da cabrocha
In de Verre Uithoek
In de Verre Uithoek
Ver weg van het einde van de wereld
Waar de pijn en het gemis
Verhalen vertellen over de stad
In de Verre Uithoek
Met een verdrietige, diepe blik
Zingt een donkere man zijn smarten
Met tranen in zijn ogen
Arme man
Die 's nachts in de koelte
Wacht op de maan in de tuin
Met een sigaret als gezelschap
Zonder een groet
Pakt hij zijn gitaar
En de maan komt als een aalmoes
In de tuin van deze man
In de Verre Uithoek
Ver weg van het einde van de wereld
Was er nooit meer vreugde
Geen nacht, geen dag
De bomen
Vertellen geen geheimen meer
En de laatste palmboom
Is al gestorven in de bergen
De vogeltjes
Zitten opgesloten in hun nesten
Zo treurig is deze droefheid
Dat het de natuur in duisternis hult
Alles omdat
Slechts om de man
Die groot was, nu klein is
Voor een huis van riet
Als God het wist
Van het verdriet daar in de bergen
Zou Hij naar boven sturen
Al de liefde die er op aarde is
Omdat de man
Gek is van gemis
Slechts door het gif
Van de vrouwen uit de stad
Hij die was
De zanger van de lente
Die zelfs van de Verre Uithoek
De grootste hemel maakte die er is
En de zon brandt
Als er een bloem daar opbloeit
Koelt de berg af
Herinnerend aan de geur van de schone.