เปรียบเธอเพชรงามน้ำหนึ่ง
bprìap ter pêch roong nám nèung
หวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า
wǎan bpàn nám pêung deuan hâa
หยาดเพชรเกล็ดแก้วแววฟ้า
yàat pêch klèt gâew wáew fáa
ร่วงมาจากฟ้าหรือไร
rûang maa jàak fáa rǔu rai
หยาดมาแล้วอย่าช้ำโศก
yàat maa láew yàa chám sòk
ปล่อยคนทั้งโลกร้องไห้
bplàwy kon thâng lók rórng hâi
หยาดเพชรเกล็ดแก้วผ่องใส
yàat pêch klèt gâew pòng sài
นั้นอยู่ไกลเกินผูกพัน
nán yùu klai geun phûuk phan
แม้ยามเพชรหยาดจากฟ้า
mái yâam pêch yàat jàak fáa
ร่วงลงมาฟ้าคงไหวหวั่น
rûang long maa fáa khong wái wàn
ดวงดาวก็พลอยเศร้าโศกศัลย์
duang dâao gôr ploy sâo sòk sǎn
มิอาจกั้นน้ำตาอาลัย
tí àat gân nám dtà a-lái
เอื้อมมือคว้าหยาดเพชรแก้ว
êuam meu kwâa yàat pêch gâew
เผลอรักแล้วจึงฝันใฝ่
phlǒe rák láew jùeng fàn fài
หยาดเพชรหยาดละอองผ่องใส
yàat pêch yàat lá-ong pòng sài
แม้อยู่ในความมืดมน
mái yùu nai khwām mûd mon