Alles Kwijt
Alles kwijt, maar geen spijt
Verdorven, maar ik blijf niet verborgen
Zo gemaakt door de wereld, die ik minacht
De pijn die steeds wederkeert op mijn rustloze ziel
Mijn gedachten dwalen af tot in mijn verre verleden
Duisternis is het zichtbare, niets
Niets, geen verleden, geen toekomst, geen leven
Want er is niks meer om voor te strijden... om te lijden
Gepijnigd door eigen gedachten
Ik kom onder de schaduw van haat
Haat voor het onbenul van de menigte
Mss is dit mijn oneindig lot... pijn
Het onmenswaardige gevoel, ongeremde pijn
Blijft me tarten, lijk een ruw gezwel
Groter wordend elke dag, nog steeds alleen
Ik draag de gevolgen van het leven
verplicht op deze aarde geboren te worden
Uit bloed en pijn
De wanhoop word te groot
Ik wil niet meer
Zwak bestaan, zwak wezen
Ik verlaat mijn leven
Todo Perdido
Todo perdido, pero sin arrepentimiento
Corrompido, pero no permanezco oculto
Así moldeado por el mundo, que desprecio
El dolor que regresa una y otra vez a mi alma inquieta
Mis pensamientos vagan hasta mi lejano pasado
La oscuridad es lo visible, nada
Nada, sin pasado, sin futuro, sin vida
Porque ya no hay nada por lo que luchar... por lo que sufrir
Atormentado por mis propios pensamientos
Me sumerjo en la sombra del odio
Odio por la ignorancia de la multitud
Quizás este sea mi destino eterno... dolor
El sentimiento inhumano, dolor desenfrenado
Sigue atormentándome, como un tumor áspero
Creciendo cada día, aún solo
Cargo con las consecuencias de la vida
Obligado a nacer en esta tierra
De sangre y dolor
La desesperación se vuelve demasiado grande
Ya no quiero más
Existencia débil, ser débil
Abandono mi vida