L'homme au coeur blessé
Jour après jour, les jours s'en vont,
Laissant la vie à l'abandon.
Dans le jardin de l'homme au cœur blessé,
L'herbe est brûlée. Pas une fleur.
Sur l'arbre mort, plus rien ne peut pousser.
Rien que les fruits de sa douleur.
Les quatre murs de sa maison
N'abritent que l'absence
Où sont partis les compagnons
Avec leurs rires et leurs chansons ?
Où sont partis les compagnons
Avec leurs rires et leurs chansons ?
Parfois, des larmes viennent abreuver
L'herbe brûlée du souvenir
Mais quel soleil pourra-t-il réchauffer
Les jours enfuis ou à venir ?
Les quatre murs de sa maison
N'abritent que l'absence
Où sont partis les compagnons
Avec leurs rires et leurs chansons ?
Où sont partis les compagnons
Avec leurs rires et leurs chansons ?
Jour après jour, les jours s'en vont,
Laissant la vie à l'abandon.
De man met het gebroken hart
Dag na dag, de dagen vergaan,
Laat de leven in de steek.
In de tuin van de man met het gebroken hart,
Is het gras verbrand. Geen bloem te zien.
Op de dode boom kan niets meer groeien.
Alleen de vruchten van zijn pijn.
De vier muren van zijn huis
Bieden enkel afwezigheid,
Waar zijn vrienden zijn gebleven
Met hun lachen en hun liedjes?
Waar zijn vrienden zijn gebleven
Met hun lachen en hun liedjes?
Soms komen tranen de herinnering drenken
Van het verbrande gras van het verleden,
Maar welke zon kan hij verwarmen
De dagen die voorbij zijn of nog komen?
De vier muren van zijn huis
Bieden enkel afwezigheid,
Waar zijn vrienden zijn gebleven
Met hun lachen en hun liedjes?
Waar zijn vrienden zijn gebleven
Met hun lachen en hun liedjes?
Dag na dag, de dagen vergaan,
Laat de leven in de steek.