Sin Fortuna
Yo nací sin fortuna y sin nada
Desafiando al destino de frente
Hasta el más infeliz me humillaba
Ignorandome toda la gente
Más de pronto mi suerte ha cambiado
Y de pronto me vi entre la gente
Y esa gente al fingirse dichosa
Frente a un mundo vulgar y embustero
Gente hipocrita, ruin, vanidosa
Que de nada le sirve el dinero
Que se muere lo mismo que el pobre
Y su tumba es el mismo agujero
Ahora voy por distintos caminos
Voy siguiendo tan solo al destino
Y entre pobres me siento dichoso
Si es amando doy mi amor entero
Con los pobres me quito el sombrero
Y desprecio hasta el más poderoso
Soy cabal y sincero les digo
He labrado mi propio destino
Yo le tiendo la mano al amigo
Pero al rico jamás me le humillo
Yo nunca tuve el calor de un beso
Mis pobres viejos trabajaban tanto
Que nunca tuvieron tiempo para eso
Y así crecí
Sin ignorar el llanto
No fui a la escuela
Yo aprendi de grande
Las letras no entran cuando se tiene hambre
Y no hay quien te dé la mano si eres pobre
Por eso vuelvo a este pueblo viejo
Donde la vida me trato tan mal
Y esta es mi gente
Que por nada dejo
Aunque volviera yo a sufrir igual
Soy cabal y sincero les digo
He labrado mi propio destino
Yo le tiendo la mano al amigo
Pero al rico jamás me le humillo
Zonder Fortuin
Ik ben geboren zonder fortuin en zonder iets
Uitdagend het lot recht in de ogen
Zelfs de meest ongelukkige vernedert me
Iedereen negeert me, zo gewoon
Maar plotseling is mijn geluk veranderd
En ineens zag ik mezelf tussen de mensen
En die mensen, die zich gelukkig voordoen
Voor een vulgair en bedrieglijk wereldje
Hypocriete, gemene, ijdele mensen
Die niets hebben aan hun geld
Die sterven net als de armen
En hun graf is hetzelfde gat
Nu ga ik andere wegen
Ik volg alleen het lot
En tussen de armen voel ik me gelukkig
Als ik liefheb, geef ik mijn liefde helemaal
Voor de armen haal ik mijn hoed af
En veracht zelfs de machtigste
Ik ben oprecht en eerlijk, dat zeg ik
Ik heb mijn eigen lot gecreëerd
Ik reikt de hand naar de vriend
Maar voor de rijke zal ik me nooit vernederen
Ik heb nooit de warmte van een kus gehad
Mijn arme ouders werkten zo hard
Dat ze nooit tijd hadden voor dat
En zo groeide ik op
Zonder het huilen te negeren
Ik ging niet naar school
Ik leerde het als volwassene
De letters komen niet binnen als je honger hebt
En er is niemand die je de hand reikt als je arm bent
Daarom keer ik terug naar dit oude dorp
Waar het leven me zo slecht behandelde
En dit zijn mijn mensen
Die ik voor niets verlaat
Ook al zou ik weer hetzelfde lijden
Ik ben oprecht en eerlijk, dat zeg ik
Ik heb mijn eigen lot gecreëerd
Ik reikt de hand naar de vriend
Maar voor de rijke zal ik me nooit vernederen