La Solitudine
Marco se n'è andato e non ritorna più
Il treno delle sette e trenta senza lui
È un cuore di metallo senza l'anima
Nel freddo del mattino grigio di città
A scuola il banco è vuoto, Marco è dentro me
È dolce il suo respiro fra i pensieri miei
Distanze enormi sembrano dividerci
Ma il cuore batte forte dentro me
Chissà se tu me penserai
Se con i tuoi non parli mai
Se ti nascondi come me
Sfuggi gli sguardi e te ne stai
Rinchiuso in camera e non vuoi mangiare
Stringi forte al te il cuscino
Piangi non lo sai
Quanto altro male ti farà la solitudine
Marco nel mio diario ho una fotografia
Hai occhi di bambino un poco timido
La stringo forte al cuore e sento che ci sei
Fra i compiti d'inglese e matematica
Tuo padre e i suoi consigli che monotonia
Lui con il suo lavoro ti ha portato via
Di certo il tuo parere non l'ha chiesto mai
Ha detto: "un giorno tu mi capirai"
Chissà se tu me penserai
Se con gli amici parlerai
Per non soffrire più per me
Ma non è facile lo sai
A scuola non me posso più
E i pomeriggi senza te
Studiare è inutile tutte le idee
Si affollano su te
Non è possibile dividere
La vita di noi due
Ti prego aspettami amore mio
Ma illuderti non so
La solitudine fra noi
Questo silenzio dentro me
è l'inquietudine di vivere
La vita senza te
Ti prego aspettami perché
Non posso stare senza te
Non è possibile dividere
La storia di noi due
La solitudine fra noi
Questo silenzio dentro me
è l'inquietudine di vivere
La vita senza te
Ti prego aspettami perché
Non posso stare senza te
Non è possibile dividere
La storia di noi due
La solitudine
De Eenzaamheid
Marco is weg en komt niet meer terug
De trein van half acht zonder hem
Is een hart van metaal zonder ziel
In de kou van de grijze ochtend in de stad
Op school is de bank leeg, Marco zit in mij
Zijn adem is zoet tussen mijn gedachten
Enorme afstanden lijken ons te scheiden
Maar mijn hart klopt hard binnenin mij
Zou je aan me denken
Als je met je vrienden nooit praat
Als je je verbergt zoals ik
Ontwijk je blikken en blijf je weg
Opgesloten in je kamer en je wilt niet eten
Je knijpt het kussen stevig vast
Je huilt, je weet niet
Hoeveel pijn de eenzaamheid je nog zal doen
Marco, in mijn dagboek heb ik een foto
Je hebt de ogen van een verlegen kind
Ik druk je stevig tegen mijn hart en voel dat je er bent
Tussen de Engelse en wiskunde huiswerk
Je vader en zijn adviezen, wat een sleur
Hij heeft je met zijn werk weggehaald
Zeker heeft hij je mening nooit gevraagd
Hij zei: "Op een dag zul je me begrijpen"
Zou je aan me denken
Als je met vrienden praat
Om niet meer voor mij te lijden
Maar het is niet makkelijk, dat weet je
Op school kan ik niet meer
En de middagen zonder jou
Studeren is nutteloos, alle ideeën
Draaien om jou
Het is niet mogelijk om te scheiden
Het leven van ons twee
Ik smeek je, wacht op me, mijn liefde
Maar je hoop geven weet ik niet
De eenzaamheid tussen ons
Deze stilte in mij
Is de onrust van het leven
Het leven zonder jou
Ik smeek je, wacht op me, want
Ik kan niet zonder jou zijn
Het is niet mogelijk om te scheiden
Het verhaal van ons twee
De eenzaamheid tussen ons
Deze stilte in mij
Is de onrust van het leven
Het leven zonder jou
Ik smeek je, wacht op me, want
Ik kan niet zonder jou zijn
Het is niet mogelijk om te scheiden
Het verhaal van ons twee
De eenzaamheid